DE HEER VAN DRUTEN (1)

Column 01.01 van Ad Blankestijn

In het begin van de jaren zestig werd ik leraar aan een leuke school in Utrecht: HBS F. de Munnik.
Hooguit twintig leerlingen per klas en aan de meeste docenten kon ik, beginnend leraar van 24,
een voorbeeld nemen.
In de eerste week van mijn leraarschap was het in mijn lessen gezellig, maar ook wat rommelig.
Daarin kwam snel verandering. Dat ging zo.
Op de eerste zaterdag (toen nog niet vrij) zocht ik een leeg lokaal voor mijn eerste bijles.
Ik deed een deur open en trof een volle klas aan, doodstil aan het werk.
En wie zat er achter de tafel ? De heer Van Druten. Hij gaf bijles aan een hele klas.
Na afloop vroeg ik hem hoe hij zijn klas zo stil kreeg. “De ijzeren vuist in de zijden handschoen”,
sprak hij met zware stem.
Ik dacht hierover na en op maandagmorgen verstrakte ik mijn beleid: één tegelijk aan het woord,
en anders de les uit, naar de directeur. Dit laatste is een bekend zwaktebod. Dat leerde ik later:
eruit gestuurde leerlingen lopen achterstand op, die de leraar moet inhalen door bijles te geven.
Daardoor wordt een straf een beloning.

De heer Van Druten was toen al van de oude stempel. Boerenzoon, kon goed leren, naar ‘de’ ULO
en toen naar de Kweekschool. Naast zijn werk als onderwijzer volgde hij cursussen, ’s avonds en
op zaterdagmiddag. Toen ik hem ontmoette, was hij leraar Frans, en vrijwel pensioengerechtigd,
maar hij bezat ook de akten voor Nederlands, Duits, Aardrijkskunde en Geschiedenis. Zo kon hij,
waar nodig en mogelijk, invallen voor een zieke collega. Lesuitval kwam in die jaren zelden voor.

De heer Van Druten was er altijd. Een verkoudheid kon hem niet thuis houden. En hij overhoorde,
sloeg dat nooit over. Hij bleef onvermoeibaar uitleggen, tijdens de les, maar vaak ook erna.
Bestaan er nog leraren van het slag Van Druten ?


Ad-Blankestijn-column

Deze column werd geschreven door Ad Blankestijn, de oprichter van Instituut Blankestijn. Ad Blankestijn was vernieuwend. Als bevlogen onderwijsman introduceerde hij het particulier onderwijs in Nederland. In 1965 stichtte hij zijn eigen school: Instituut Blankestijn. In 2015 overleed Ad Blankestijn.

Blankestijn gaf les, voerde persoonlijk de directie en was ook vaak in het weekeinde op zijn instituut te vinden. Dat Instituut verwierf een uitstekende reputatie, met prima opgeleide medewerkers en goede examenresultaten. In 1999 bouwde Blankestijn zijn concept ‘laatste twee jaar in één‘ uit tot een volledige opleiding van klas 1 tot en met het examenjaar.
Baanbrekend was Ad Blankestijn eveneens, toen hij in 2003 als eerste begon met de particuliere basisschool.

In 2008 nam hij afscheid van zijn instituut. Hij nam zich voor om vooral veel te blijven lezen en zich te blijven ontwikkelen, een eis die hij ook aan zijn medewerkers stelde. Hij bracht zijn laatste jaren door in zijn geliefde Frankrijk en schreef toen deze columns.

Het Instituut wordt door Frans van Heijningen met de huidige medewerkers als een familiebedrijf voortgezet, overeenkomstig het gedachtengoed van Ad Blankestijn.