DE HEER VAN DRUTEN (2)

Column 01.02 van Ad Blankestijn

De leerlingen van F. de Munnik, de Utrechtse HBS waar mijn onderwijsloopbaan begon, waren het
erover eens dat de heer Van Druten een streng leraar was. Streng was goed. Het huiswerk werd
iedere les mondeling overhoord. Op zaterdag schriftelijk. Wie het niet goed had geleerd, moest
nablijven en werd alsnog overhoord. Al spoedig waren er geen nablijvers meer.

De heer Van Druten werd mijn voorbeeld. Maar ik kon zijn strengheid niet overnemen. Daarvoor
stond ik, met mijn 24 jaar, te dicht bij mijn leerlingen: jongens en meisjes van 12 tot 16 jaar.
Ik besloot dit nadeel om te zetten in een voordeel door de afstand tot mijn leerlingen nog kleiner
te maken. Letterlijk. Ik stelde de tafeltjes in mijn leslokaal op in eilandjes van vier, in plaats van
de gebruikelijke rijtjes van vijf. Ik verdeelde mijn twintig leerlingen over de eilandjes en zorgde
ervoor dat in ieder viertal een “snelle” leerling zat.
Ik legde het thema van de les uit, op het bord. Daarna begonnen de leerlingen groepsgewijs aan
de oefeningen. Ik deed ieder eilandje aan om zo nodig aanwijzingen te geven. De “snelle” leerling
trad op als mijn assistent. Huiswerk was overbodig, alles gebeurde tijdens de les. Ik overhoorde
één keer in de week. De resultaten waren goed. De meeste leerlingen hadden genoeg aan wat ik,
of een “snelle” groepsgenoot, hun uitlegde. Maar deze methodiek werkte als een vergrootglas op
“trage” leerlingen. Ik begon me meer en meer te richten op deze “trage” leerlingen. Ik ontdekte
dat kleine, goed gedoseerde correcties positieve effecten sorteerden: doceren is doseren. Maar
ik had niet genoeg tijd om deze leerlingen efficiënt te helpen: de lessen vlogen om.

De “trage” leerlingen werden mijn hoofddoel. De “snelle” leerlingen komen er wel. Maar het gaat
erom dat alle leerlingen de eindstreep halen. Samen uit, samen thuis.

Ik nam aan dat de heer Van Druten ook zo dacht. Maar dat viel tegen.


Ad-Blankestijn-column

Deze column werd geschreven door Ad Blankestijn, de oprichter van Instituut Blankestijn. Ad Blankestijn was vernieuwend. Als bevlogen onderwijsman introduceerde hij het particulier onderwijs in Nederland. In 1965 stichtte hij zijn eigen school: Instituut Blankestijn. In 2015 overleed Ad Blankestijn.

Blankestijn gaf les, voerde persoonlijk de directie en was ook vaak in het weekeinde op zijn instituut te vinden. Dat Instituut verwierf een uitstekende reputatie, met prima opgeleide medewerkers en goede examenresultaten. In 1999 bouwde Blankestijn zijn concept ‘laatste twee jaar in één‘ uit tot een volledige opleiding van klas 1 tot en met het examenjaar.
Baanbrekend was Ad Blankestijn eveneens, toen hij in 2003 als eerste begon met de particuliere basisschool.

In 2008 nam hij afscheid van zijn instituut. Hij nam zich voor om vooral veel te blijven lezen en zich te blijven ontwikkelen, een eis die hij ook aan zijn medewerkers stelde. Hij bracht zijn laatste jaren door in zijn geliefde Frankrijk en schreef toen deze columns.

Het Instituut wordt door Frans van Heijningen met de huidige medewerkers als een familiebedrijf voortgezet, overeenkomstig het gedachtengoed van Ad Blankestijn.