DE HEER VAN DRUTEN (3)

Column 01.03 van Ad Blankestijn

In mijn hoedanigheid van bevlogen jeugdig leraar had ik de tafeltjes in mijn leslokaal in eilandjes
van vier verdeeld. Na een algemene uitleg, op het zwarte schoolbord met het witte krijtje, gingen
de leerlingen oefenen op hun eiland.
In ieder viertal kreeg een “snelle” leerling de rol van assistent-docent toebedeeld. Ook vormde ik
een groepje van “trage” leerlingen aan wie ik extra aandacht besteedde.
Al spoedig bleek dat die leerlingen nog veel meer aandacht nodig hadden. Dat was niet mogelijk:
mijn schoolrooster was vol. De oplossing was dus: thuis lesgeven, ’s avonds en in het weekend.
In een kamer van de etage die ik bewoonde, liet ik een schoolbord ophangen. Een andere ruimte
diende als wachtkamer waar leerlingen huiswerk konden maken, in afwachting van de extra les.

Ik sprak met de heer Van Druten, toonbeeld van onderwijskundige degelijkheid, over mijn acties
en vooral over de lessen die ik thuis gaf. Zijn reactie stelde me teleur. “Kinderen die niet kunnen
meekomen, moet je niet coûte que coûte willen meeslepen. Ambachtslieden zijn ook nodig.”

Het ging nog een paar weken goed. De leerlingen gingen goed vooruit en ik ondervond veel bijval
van hun ouders. Toen werd ik bij de directeur ontboden. Mij werd in bijna onvriendelijke woorden
te verstaan gegeven dat de eilandjes weg moesten. Van Druten was ook bij dit gesprek aanwezig.
Hij sloot het gesprek af met de opmerking dat de school niet gediend werd door docenten die zich
bij de leerlingen populair willen maken. De directeur voegde eraan toe dat ik beter zelf een school
kon oprichten om mijn moderne ideeën vorm te geven. Die laatste opmerking nam ik niet serieus,
althans toen nog niet.

Maar een paar weken na deze eerste botsing met het educatieve establishment (het was nog niet
eens 1968) begon ik inderdaad mijn eigen school: de Schaduwschool.


Ad-Blankestijn-column

Deze column werd geschreven door Ad Blankestijn, de oprichter van Instituut Blankestijn. Ad Blankestijn was vernieuwend. Als bevlogen onderwijsman introduceerde hij het particulier onderwijs in Nederland. In 1965 stichtte hij zijn eigen school: Instituut Blankestijn. In 2015 overleed Ad Blankestijn.

Blankestijn gaf les, voerde persoonlijk de directie en was ook vaak in het weekeinde op zijn instituut te vinden. Dat Instituut verwierf een uitstekende reputatie, met prima opgeleide medewerkers en goede examenresultaten. In 1999 bouwde Blankestijn zijn concept ‘laatste twee jaar in één‘ uit tot een volledige opleiding van klas 1 tot en met het examenjaar.
Baanbrekend was Ad Blankestijn eveneens, toen hij in 2003 als eerste begon met de particuliere basisschool.

In 2008 nam hij afscheid van zijn instituut. Hij nam zich voor om vooral veel te blijven lezen en zich te blijven ontwikkelen, een eis die hij ook aan zijn medewerkers stelde. Hij bracht zijn laatste jaren door in zijn geliefde Frankrijk en schreef toen deze columns.

Het Instituut wordt door Frans van Heijningen met de huidige medewerkers als een familiebedrijf voortgezet, overeenkomstig het gedachtengoed van Ad Blankestijn.