DE SCHADUWSCHOOL (1)

Column 01.04 van Ad Blankestijn

De leerlingen waren tevreden over mijn optreden. Ze vonden dat “die student met zijn paraplu”
goed kon uitleggen. Oudere broers en zussen, uit de hoogste twee klassen, vroegen om bijles.
Dat gebeurde in mijn appartement. Ik begon na schooltijd tot een uur of tien, elf. Op zaterdag,
en vaak ook op zondag. In de schoolvakanties belden de eerste leerlingen al om zeven uur aan.
Weldra gaf ik thuis meer lessen dan op school.

Omdat de animositeit in de docentenkamer toenam (niet groeten, stekelige opmerkingen) liet ik
mijn studentikoze paraplu thuis. Het meestal fel gekleurde vest van mijn driedelige pak riep ook
te veel commentaar op. Uit dus. Maar het ergst waren de toespelingen op mijn auto. Ten eerste
hadden alleen de directeur en de adjunct-directeur een auto (Kever, Kadett) en ten tweede was
mijn auto een “sportwagen”, een gerestaureerde rode MG-A met rechts stuur. Voortaan zette ik
de auto niet meer voor de school neer, maar een paar straten verderop (parkeren was toen nog
geen probleem). Kortom, ik deed verwoede pogingen om mijn image te veranderen.
Er was nog een steen des aanstoots: mijn lessen waren gratis. Daarop werd ik door een collega
aangesproken. Sinds mijn komst op school kreeg hij veel minder aanvragen voor bijles, zei hij.
Ik moest zoals “iedereen” een tientje (guldens) per les vragen. Een les moest 50 minuten duren.
En vooral niets aan de fiscus opgeven.

Mijn kosten stegen. Mijn hospita wilde dubbele huur wegens al die onrust in het trappenhuis en
boven haar hoofd. Ik wilde de leerlingen ook iets aanbieden: koffie, thee, cola, … Ik moest ook
een werkster nemen. Geen tijd voor schoonmaken of afwassen.
Plotseling was het probleem opgelost. Kennelijk hadden de ouders van mijn leerlingen besloten
mij te betalen. Vanaf een bepaald tijdstip brachten de leerlingen aan het eind van iedere maand
een envelop met inhoud mee. Ze hielden het aantal lessen zelf bij.


Ad-Blankestijn-column

Deze column werd geschreven door Ad Blankestijn, de oprichter van Instituut Blankestijn. Ad Blankestijn was vernieuwend. Als bevlogen onderwijsman introduceerde hij het particulier onderwijs in Nederland. In 1965 stichtte hij zijn eigen school: Instituut Blankestijn. In 2015 overleed Ad Blankestijn.

Blankestijn gaf les, voerde persoonlijk de directie en was ook vaak in het weekeinde op zijn instituut te vinden. Dat Instituut verwierf een uitstekende reputatie, met prima opgeleide medewerkers en goede examenresultaten. In 1999 bouwde Blankestijn zijn concept ‘laatste twee jaar in één‘ uit tot een volledige opleiding van klas 1 tot en met het examenjaar.
Baanbrekend was Ad Blankestijn eveneens, toen hij in 2003 als eerste begon met de particuliere basisschool.

In 2008 nam hij afscheid van zijn instituut. Hij nam zich voor om vooral veel te blijven lezen en zich te blijven ontwikkelen, een eis die hij ook aan zijn medewerkers stelde. Hij bracht zijn laatste jaren door in zijn geliefde Frankrijk en schreef toen deze columns.

Het Instituut wordt door Frans van Heijningen met de huidige medewerkers als een familiebedrijf voortgezet, overeenkomstig het gedachtengoed van Ad Blankestijn.