DE SCHADUWSCHOOL (2)

Column 01.05 van Ad Blankestijn

Toen ik begin jaren zestig leraar werd aan de Utrechtse HBS F. de Munnik, maakte ik kennis met
een ander Utrechts publiek dan ik gewend was uit mijn studententijd. Ik bedoel hier de ouders
van de leerlingen.
Deze school aan een oude Utrechtse gracht trok vooral ouders met een hoog inkomen waardoor HBS F. de Munnik werd gezien als een school voor rijkeluiskinderen, ook al door de hoge ouderbijdrage.

Steeds vaker nodigden ouders me uit om ’s avonds een glas wijn te komen drinken. Veel ouders
woonden in of dichtbij het Wilhelminapark en ik niet ver daarvandaan. Zo maakte ik kennis met
de bovenlaag van het Utrechtse sociale milieu. Hun diepe betrokkenheid bij het wel en wee van
hun kinderen verbaasde me. In de docentenkamer sprak men vaak schamper over deze ouders:
ze stuurden hun kinderen naar een dure school om van de opvoeding af te zijn. Vader kon dan
ongestoord te veel geld verdienen terwijl moeder zich uitleefde in allerlei sociale evenementen.

Langzamerhand begreep ik wat er onder de ouders leefde: de oprichter van de school, de heer
F. de Munnik, had een grote reputatie als pedagoog opgebouwd. Zijn leerlingen bewonderden hem
en vertelden de leukste verhalen over zijn aanpak. Die leerlingen van toen waren de ouders van
mijn leerlingen. Die ouders beweerden dat er parallellen bestonden tussen de grote De Munnik
en mij, de beginneling. Complimenteus, maar ik besefte dat ik nog erg veel moest waarmaken.
De ouders misten in de opvolgers van De Munnik de warmte, de aanmoediging, de gezelligheid
waardoor de school vroeger, in hun tijd onder the grand old man, werd gekenmerkt.

De directie van de school had sommige ouders gewaarschuwd voor mijn onorthodoxe opstelling.
Maar de ouders reageerden hierop door met elkaar af te spreken dat ik moest worden gesteund.
Vandaar de envelopjes met geld. En hun kinderen vonden het spannend, die Schaduwschool.


Ad-Blankestijn-column

Deze column werd geschreven door Ad Blankestijn, de oprichter van Instituut Blankestijn. Ad Blankestijn was vernieuwend. Als bevlogen onderwijsman introduceerde hij het particulier onderwijs in Nederland. In 1965 stichtte hij zijn eigen school: Instituut Blankestijn. In 2015 overleed Ad Blankestijn.

Blankestijn gaf les, voerde persoonlijk de directie en was ook vaak in het weekeinde op zijn instituut te vinden. Dat Instituut verwierf een uitstekende reputatie, met prima opgeleide medewerkers en goede examenresultaten. In 1999 bouwde Blankestijn zijn concept ‘laatste twee jaar in één‘ uit tot een volledige opleiding van klas 1 tot en met het examenjaar.
Baanbrekend was Ad Blankestijn eveneens, toen hij in 2003 als eerste begon met de particuliere basisschool.

In 2008 nam hij afscheid van zijn instituut. Hij nam zich voor om vooral veel te blijven lezen en zich te blijven ontwikkelen, een eis die hij ook aan zijn medewerkers stelde. Hij bracht zijn laatste jaren door in zijn geliefde Frankrijk en schreef toen deze columns.

Het Instituut wordt door Frans van Heijningen met de huidige medewerkers als een familiebedrijf voortgezet, overeenkomstig het gedachtengoed van Ad Blankestijn.