GRIEKS IN 3C

Column 01.11 van Ad Blankestijn

Toen mijn leerling Victor snel vooruitging met Grieks kwamen er andere leerlingen naar me toe,
die ook om bijles vroegen. Ik gaf die lessen graag, hoewel ik weinig tijd had. Het deed me goed
mijn vaardigheid op peil te houden. Iedereen die op school Grieks heeft gehad, weet dat dit vak
snel kan wegzakken. Hetzelfde geldt overigens voor scheikunde in de exacte sector.
Met vaardigheid bedoel ik vertaalvaardigheid. De taalwetenschappelijke studie van het Grieks is
nog altijd een onderwerp van mijn belangstelling, vooral in vergelijking met Latijn en Sanskrit.

In de verschillende klassen waaraan ik lesgaf, sloot ik het lesuur weleens af met een opmerking
over iets wat naast de lesstof stond. Zo vertelde ik eens over het bijzondere jaar 1953. Het jaar
waarin de spiraalstructuur van het DNA werd ontdekt (Crick en Watson). Maar in dat jaar werd
ook het Lineair B ontcijferd (Ventris en Chadwick). De taal die in dit schrift werd weergegeven,
bleek Grieks te zijn. Deze ontdekking vervroegde de geschiedenis van het Grieks met 500 jaar,
van ongeveer – 800 naar – 1300. Er bestaan andere opvattingen, maar grosso modo komt het
hierop neer.

De leerlingen van 3C, in de lerarenkamer aangeduid als ongezeglijk en onbeschoft, eisten bijna
dat ik uitlegde hoe de architect Michael Ventris in samenwerking met de graecist John Chadwick
erin slaagde dit oudste Grieks, Myceens genaamd, te reconstrueren.*
Dat zou te veel tijd kosten, maar ik beloofde dat ik ze het Griekse alfabet zou leren.
De volgende lessen sloot ik steeds af met vier Griekse letters, als er tijd over was. Twee weken
later kenden ze alle 24 kleine letters. Toen volgden de hoofdletters en enkele aanvullingen zoals
het gebruik van spiritus lenis, spiritus asper, iota subscriptum.
Ik ontmoette bij deze gezeglijke en beschofte leerlingen geen enkele negatieve reactie. Ik was
kennelijk erin geslaagd iets van mijn enthousiasme over te brengen. Bijzonder bemoedigend.

* John Chadwick niet verwarren met James Chadwick die in 1932 het neutron ontdekte.


Ad-Blankestijn-column

Deze column werd geschreven door Ad Blankestijn, de oprichter van Instituut Blankestijn. Ad Blankestijn was vernieuwend. Als bevlogen onderwijsman introduceerde hij het particulier onderwijs in Nederland. In 1965 stichtte hij zijn eigen school: Instituut Blankestijn. In 2015 overleed Ad Blankestijn.

Blankestijn gaf les, voerde persoonlijk de directie en was ook vaak in het weekeinde op zijn instituut te vinden. Dat Instituut verwierf een uitstekende reputatie, met prima opgeleide medewerkers en goede examenresultaten. In 1999 bouwde Blankestijn zijn concept ‘laatste twee jaar in één‘ uit tot een volledige opleiding van klas 1 tot en met het examenjaar.
Baanbrekend was Ad Blankestijn eveneens, toen hij in 2003 als eerste begon met de particuliere basisschool.

In 2008 nam hij afscheid van zijn instituut. Hij nam zich voor om vooral veel te blijven lezen en zich te blijven ontwikkelen, een eis die hij ook aan zijn medewerkers stelde. Hij bracht zijn laatste jaren door in zijn geliefde Frankrijk en schreef toen deze columns.

Het Instituut wordt door Frans van Heijningen met de huidige medewerkers als een familiebedrijf voortgezet, overeenkomstig het gedachtengoed van Ad Blankestijn.