KLAS 3C (1)

Column 01.06 van Ad Blankestijn

In mijn eerste kerstvakantie op HBS F. de Munnik kreeg een leraar (hij gaf wiskunde aan 5B, 4B en
ook aan 3C) een ernstig auto-ongeluk. Hoogst ongewoon voor die tijd, werden er na die vakantie
geen vervangende wiskundelessen gegeven. De leerlingen zaten zich in de kantine te vervelen.

Op een middag werd er aangebeld. Ik dacht dat het de leerling was, die ik verwachtte voor bijles.
Ik trok aan het koord om de deur te openen. Maar nee, het was de directeur. Hij was halverwege
de trap toen Pieter uit klas 2A aanbelde. Hij verstarde toen hij de directeur zag. Ik manoeuvreerde
Pieter snel de wachtkamer in.
Terwijl hij aan de werktafel in mijn woon-leskamer ging zitten, zei de directeur dat Pieters vader
mijn bijlessen buitengewoon waardeerde.
Toen ik enigszins van deze vriendelijkheid was bekomen, vroeg hij of ik in de hogere klassen wilde
lesgeven. Ik antwoordde dat ik goed in de lesstof zat (dat was vanzelfsprekend, door de bijlessen)
en dat ik die taak graag op me wilde nemen. Over 3C zei hij niets.

3C was een gevreesde klas. Een jongensklas die docenten tot wanhoop bracht. In de laatste week
voor de kerstvakantie nog had een lerares het leslokaal van 3C huilend verlaten.
Een docent die aan 3C lesgaf, werd bejegend als een gladiator. Toen bekend werd dat ik 3C kreeg,
ontving ik verdacht veel collegiale sympathie.

Toen was het zover. Ik had geluk: ik zag de emmer op de halfopen deur. Ik schopte de deur open
en stapte snel opzij. Het water miste me grotendeels. Ik klopte wat waterdruppels van mijn jasje
en ging het leslokaal binnen. Ik keek niet naar de leerlingen toen ik naar de tafel liep. Meer geluk:
de tafel op het podium stond op scherp. Nog meer geluk: er lag een punaise op de stoel.
Ik verzette de tafel, legde de punaise erop en ging zitten.


Ad-Blankestijn-column

Deze column werd geschreven door Ad Blankestijn, de oprichter van Instituut Blankestijn. Ad Blankestijn was vernieuwend. Als bevlogen onderwijsman introduceerde hij het particulier onderwijs in Nederland. In 1965 stichtte hij zijn eigen school: Instituut Blankestijn. In 2015 overleed Ad Blankestijn.

Blankestijn gaf les, voerde persoonlijk de directie en was ook vaak in het weekeinde op zijn instituut te vinden. Dat Instituut verwierf een uitstekende reputatie, met prima opgeleide medewerkers en goede examenresultaten. In 1999 bouwde Blankestijn zijn concept ‘laatste twee jaar in één‘ uit tot een volledige opleiding van klas 1 tot en met het examenjaar.
Baanbrekend was Ad Blankestijn eveneens, toen hij in 2003 als eerste begon met de particuliere basisschool.

In 2008 nam hij afscheid van zijn instituut. Hij nam zich voor om vooral veel te blijven lezen en zich te blijven ontwikkelen, een eis die hij ook aan zijn medewerkers stelde. Hij bracht zijn laatste jaren door in zijn geliefde Frankrijk en schreef toen deze columns.

Het Instituut wordt door Frans van Heijningen met de huidige medewerkers als een familiebedrijf voortgezet, overeenkomstig het gedachtengoed van Ad Blankestijn.