DUISTERE TIJDEN

Column 01.13 van Ad Blankestijn

In mijn lesrooster waren dinsdagmorgen en donderdagmiddag onbezet. Ik ergerde me eraan dat er
op deze tijden geen leerlingen naar me toe kwamen voor bijles: ze moesten naar school.
Maar de leerlingen van de twee examenklassen vonden er iets op. Ze lieten moeder of vader naar
de school bellen om hen ziek te melden. Om negen uur verscheen de eerste leerling en om elf uur
de tweede. Op donderdagmiddag gebeurde vrijwel hetzelfde. De leerlingen hielden een rooster aan
waarbij nooit twee leerlingen uit dezelfde klas tegelijk ‘ziek’ waren.
Toegegeven: illegaal en incorrect. Maar de kandidaten kregen slecht les en ze maakten zich zorgen
over hun examen. Ik zag het als mijn taak hun alle hulp te geven om te slagen, hoe dan ook.
Er ontstond een gevoel van saamhorigheid. We vochten samen tegen ‘het systeem’. Ik werkte niet
voor het geld, hoewel de ouders mij goed betaalden: het lestarief was inmiddels al opgelopen naar
15 gulden.

Mijn appartement ontwikkelde zich tot een studiecentrum. In de ene kamer bereidden de leerlingen
zich voor op de komende les en in de andere, mijn leskamer met het schoolbord en het opklapbed,
gaf ik les. Mijn hospita liep voortdurend de trap op en af met koffie, thee, cola, koekjes. Ze begon
de duisterschool leuk te vinden. En ze hield beneden een waakzaam oog op de voordeur. Er mocht
eens een directeur of een adjunct-directeur aanbellen …
Gewoonlijk kwam ik op zondagmiddag bij haar op theevisite. Ik bracht haar dan op de hoogte van
de verwikkelingen van mijn dubbele bestaan: leraar en privédocent (‘bijlesleraar’ achtte ik minder
geschikt om mijn inmiddels primaire activiteit aan te duiden).

Op een dinsdagmorgen meldde mijn hospita dat een zekere heer Van Dockmar voor de deur stond.
Ik ontving hem in mijn leskamer. Hij stelde zich voor en toonde ook zijn legitimatie. Daaruit bleek
dat hij belastinginspecteur was. Hij wilde me twee vragen stellen.


Ad-Blankestijn-column

Deze column werd geschreven door Ad Blankestijn, de oprichter van Instituut Blankestijn. Ad Blankestijn was vernieuwend. Als bevlogen onderwijsman introduceerde hij het particulier onderwijs in Nederland. In 1965 stichtte hij zijn eigen school: Instituut Blankestijn. In 2015 overleed Ad Blankestijn.

Blankestijn gaf les, voerde persoonlijk de directie en was ook vaak in het weekeinde op zijn instituut te vinden. Dat Instituut verwierf een uitstekende reputatie, met prima opgeleide medewerkers en goede examenresultaten. In 1999 bouwde Blankestijn zijn concept ‘laatste twee jaar in één‘ uit tot een volledige opleiding van klas 1 tot en met het examenjaar.
Baanbrekend was Ad Blankestijn eveneens, toen hij in 2003 als eerste begon met de particuliere basisschool.

In 2008 nam hij afscheid van zijn instituut. Hij nam zich voor om vooral veel te blijven lezen en zich te blijven ontwikkelen, een eis die hij ook aan zijn medewerkers stelde. Hij bracht zijn laatste jaren door in zijn geliefde Frankrijk en schreef toen deze columns.

Het Instituut wordt door Frans van Heijningen met de huidige medewerkers als een familiebedrijf voortgezet, overeenkomstig het gedachtengoed van Ad Blankestijn.