HOOGGELEERDE HULP (1)

Column 01.15 van Ad Blankestijn

Het schriftelijk examen zou over drie weken beginnen. Het mondeling examen vijf weken daarna.
Hoogspanning. De directeur riep me bij zich en vertrouwde me toe wie mijn gecommitteerde was:
de heer Strengerda, hoogleraar toegepaste wiskunde aan de Technische Hogeschool in Delft.
De reputatie van de professor was allesbehalve geruststellend, meldde de directeur. Niets zag hij
door de vingers. Het leek wel alsof iedereen moest zakken. Hij had kennelijk iets tegen de school.
De directeur vroeg zich af of ik tegen deze hooggeleerde machtswellusteling was opgewassen.
Ik zei dat het in mijn geval niet nodig was dat professor Strengerda iets door de vingers zou zien.
En dat ik mijn kandidaten zo goed mogelijk voorbereidde op hun examens en dat ik vertrouwde op
een goede afloop.

Maar over één leerling maakte ik me zorgen. Over Ferdinand, die jongen zonder ruimtelijk inzicht.
Hoe zou professor Strengerda reageren bij het nakijken van Ferdinands werk ?
Ik moest het als leraar eerst beoordelen. Daarna moest het worden opgestuurd naar de professor
die als gecommitteerde mijn becijfering moest controleren. Bij verschil zou worden overlegd.

Wat deed Ferdinand ? Hij had mijn Stereometrisch Receptenboek erg strak uit het hoofd geleerd.
Iedere opgave beantwoordde hij met een opsomming van te nemen stappen, maar hij voerde die
stappen niet uit. Als bijvoorbeeld moest worden bewezen dat AB loodrecht op CDE stond, schreef
Ferdinand: zoek in vlak CDE twee snijdende lijnen die loodrecht op de lijn AB staan en daarmee is
bewezen dat AB loodrecht op CDE staat. En hij besloot meestal optimistisch met Q.E.D.

Ik besloot de leeuw in zijn hol op te zoeken, belde zijn secretaresse, maakte een afspraak en had
drie dagen later een bijzonder aangenaam gesprek met een sympathieke oudere heer.
Ik legde professor Strengerda uit wat er met Ferdinand aan de hand was. Hij zou erover denken.


Ad-Blankestijn-column

Deze column werd geschreven door Ad Blankestijn, de oprichter van Instituut Blankestijn. Ad Blankestijn was vernieuwend. Als bevlogen onderwijsman introduceerde hij het particulier onderwijs in Nederland. In 1965 stichtte hij zijn eigen school: Instituut Blankestijn. In 2015 overleed Ad Blankestijn.

Blankestijn gaf les, voerde persoonlijk de directie en was ook vaak in het weekeinde op zijn instituut te vinden. Dat Instituut verwierf een uitstekende reputatie, met prima opgeleide medewerkers en goede examenresultaten. In 1999 bouwde Blankestijn zijn concept ‘laatste twee jaar in één‘ uit tot een volledige opleiding van klas 1 tot en met het examenjaar.
Baanbrekend was Ad Blankestijn eveneens, toen hij in 2003 als eerste begon met de particuliere basisschool.

In 2008 nam hij afscheid van zijn instituut. Hij nam zich voor om vooral veel te blijven lezen en zich te blijven ontwikkelen, een eis die hij ook aan zijn medewerkers stelde. Hij bracht zijn laatste jaren door in zijn geliefde Frankrijk en schreef toen deze columns.

Het Instituut wordt door Frans van Heijningen met de huidige medewerkers als een familiebedrijf voortgezet, overeenkomstig het gedachtengoed van Ad Blankestijn.