HOOGGELEERDE HULP (2)

Column 01.16 van Ad Blankestijn

Nog een paar dagen, en dan het schriftelijk examen. Ik wilde alles op alles zetten om Ferdinand,
mijn leerling zonder ruimtelijk inzicht, aan een 6 voor stereo te helpen. Dat was zuivere eerzucht
want Ferdinand zou hoe dan ook slagen. Alleen zijn stereo was zwak.
Ferdinand woonde bij mij om de hoek en ik nodigde hem uit voor extra les, ’s avonds na 10 uur.
Eerder had ik geen tijd. Ik bereikte dat hij wat specifieker werd in zijn uitingen. Hij schreef niet
meer dat hij een vlak aanbracht door de top van de kegel en de gegeven lijn, maar door T en PQ.

Op een avond vroeg Ferdinand of ik het leuk zou vinden met hem mee naar huis te gaan, omdat
zijn moeder met me wilde kennismaken. Ze was weduwe en werkte overdag in haar lampenwinkel
ergens in Utrecht.
De kennismaking was een bijzondere ervaring. Une beauté impressionnante. Ik betreurde meteen
dat ik niet 15 jaar ouder was. Later is me dat niet meer overkomen (wel het tegenovergestelde).
Ternauwernood bekomen van de kennismaking was ik weer sprakeloos toen ik de lampenkappen
in de grote, hoge woonkamer zag. Tientallen. En alle lampen waren aan. Het was niet het aantal,
en ook niet het mooie licht, dat me verbaasde. Het waren de vormen: icosaëders, dodecaëders,
octaëders, prisma’s, piramiden, … Allemaal smaakvol afgeknot, met opengewerkte onderkanten.
Hoe kon Ferdinand, met een moeder als de zijne, met stereo tobben ?

Professor Strengerda belde me. Hij had nagedacht over het probleem-Ferdinand en hij had ook
mijn Stereometrisch Receptenboek doorgenomen. Bij het beoordelen van het schriftelijk examen
mag de examinator (ik) in overleg met de gecommitteerde (professor Strengerda) enkele punten
toekennen als de kandidaat nauwkeurig heeft vermeld hoe het vraagstuk moet worden opgelost,
zonder die oplossing te presenteren. Niet meer dan 30% van het aantal punten. Van de 9 punten
kon Ferdinand er bijna 3 binnenhalen, met geluk 4. Een 5 voor het schriftelijk ?


Ad-Blankestijn-column

Deze column werd geschreven door Ad Blankestijn, de oprichter van Instituut Blankestijn. Ad Blankestijn was vernieuwend. Als bevlogen onderwijsman introduceerde hij het particulier onderwijs in Nederland. In 1965 stichtte hij zijn eigen school: Instituut Blankestijn. In 2015 overleed Ad Blankestijn.

Blankestijn gaf les, voerde persoonlijk de directie en was ook vaak in het weekeinde op zijn instituut te vinden. Dat Instituut verwierf een uitstekende reputatie, met prima opgeleide medewerkers en goede examenresultaten. In 1999 bouwde Blankestijn zijn concept ‘laatste twee jaar in één‘ uit tot een volledige opleiding van klas 1 tot en met het examenjaar.
Baanbrekend was Ad Blankestijn eveneens, toen hij in 2003 als eerste begon met de particuliere basisschool.

In 2008 nam hij afscheid van zijn instituut. Hij nam zich voor om vooral veel te blijven lezen en zich te blijven ontwikkelen, een eis die hij ook aan zijn medewerkers stelde. Hij bracht zijn laatste jaren door in zijn geliefde Frankrijk en schreef toen deze columns.

Het Instituut wordt door Frans van Heijningen met de huidige medewerkers als een familiebedrijf voortgezet, overeenkomstig het gedachtengoed van Ad Blankestijn.