THE SWEDISH CONNECTION

Column 01.19 van Ad Blankestijn

Op een zaterdagmorgen, voordat ik naar school ging, belde de moeder van Johan uit 5B. Ik kende
de familie goed. Ik kwam vaak bij ze langs op weg naar huis. Dan hielp ik Johan met zijn huiswerk
en soms bleef ik eten. Vooral als er een voetbalwedstrijd op de televisie was (toen nog zwart-wit).
Johans moeder kookte als een chef van een toprestaurant. Dat had ze in Frankrijk geleerd, in Lyon
bij La Mère Brazier. Later ook in Avallon bij l’Hostellerie de la Poste (waar ik geen onbekende was).
Nu klonk ze erg verontrust: Johan was vrijdagmiddag niet thuisgekomen uit school. Politie gebeld.
De politie was via Interpol te weten gekomen dat Johan in Zweden verbleef. Hij was bij een familie
in het stadje Avesta, 150 km noordwest van Stockholm. Johans moeder had het adres, maar bellen
lukte niet.

Ik stopte een handvol ongeopende envelopjes in mijn broekzak, stapte in de Morgan en reed weg.
Nederland uit en door Duitsland en Denemarken heen. Stak met de veerboot de Sont over en was,
voor het eerst, in Zweden. Even wennen, de Zweden reden toen nog links. Dus rechts inhalen. Dat
ging moeiteloos: auto’s die werden ingehaald, weken naar links uit, op een extra rijstrook.

Drie of vier uur later belde ik aan. Johan zelf deed open. Ik zei hem meteen met me mee te gaan.
Zonder tegenspraak pakte hij zijn spullen en liep naar de Morgan. Hij moest rijden. Verrast ging hij
achter het stuur zitten. Ik werd wakker bij de veerboot.

Vanzelfsprekend was er een blond langbenig meisje in het spel, maar belangrijk was nu dat Johan
terug was. Maandag gingen Johan en ik weer naar school.
Johans vader drong erop aan mijn kosten te vergoeden. Ik wees dat van de hand. Ik beschouwde
wat ik had gedaan als een vriendendienst.
Uiteindelijk accepteerde ik vier nieuwe banden.


Ad-Blankestijn-column

Deze column werd geschreven door Ad Blankestijn, de oprichter van Instituut Blankestijn. Ad Blankestijn was vernieuwend. Als bevlogen onderwijsman introduceerde hij het particulier onderwijs in Nederland. In 1965 stichtte hij zijn eigen school: Instituut Blankestijn. In 2015 overleed Ad Blankestijn.

Blankestijn gaf les, voerde persoonlijk de directie en was ook vaak in het weekeinde op zijn instituut te vinden. Dat Instituut verwierf een uitstekende reputatie, met prima opgeleide medewerkers en goede examenresultaten. In 1999 bouwde Blankestijn zijn concept ‘laatste twee jaar in één‘ uit tot een volledige opleiding van klas 1 tot en met het examenjaar.
Baanbrekend was Ad Blankestijn eveneens, toen hij in 2003 als eerste begon met de particuliere basisschool.

In 2008 nam hij afscheid van zijn instituut. Hij nam zich voor om vooral veel te blijven lezen en zich te blijven ontwikkelen, een eis die hij ook aan zijn medewerkers stelde. Hij bracht zijn laatste jaren door in zijn geliefde Frankrijk en schreef toen deze columns.

Het Instituut wordt door Frans van Heijningen met de huidige medewerkers als een familiebedrijf voortgezet, overeenkomstig het gedachtengoed van Ad Blankestijn.