VAN SCHADUW NAAR DUISTER

Column 01.12 van Ad Blankestijn

De heer Dekman gaf wiskunde in de klassen 4A en 5A en ik in de parallelklassen. Hij was opgeleid
voor stuurman op de grote vaart en had daarbij enige wiskundige vaardigheid opgedaan, op grond
waarvan hij een bevoegdheid had verkregen. Bovendien had hij het tot adjunct-directeur gebracht.
Alles wat met de heer Dekman van doen had, was grijs: zijn haar, zijn pak, zijn das, zijn Kadett en
zijn schriftje. Dat schriftje was het mikpunt van de spot van de leerlingen, vooral die van 5A.
In dat schriftje stonden de uitwerkingen van de laatste tien examens stereo, dertig opgaven.

Hij placht een examenvraagstuk op te geven als huiswerk voor de volgende les. In die les nam hij
het schriftje in de ene hand en een krijtje in de andere. Hij schreef zonder enige uitleg over wat er
in het schriftje stond. En dat was het dan.
Als een leerling om uitleg vroeg, las de heer Dekman voor wat er op het bord stond.
Als die leerling nog eens om uitleg vroeg, las de heer Dekman nog eens voor.

Het onvermijdelijke gebeurde: een delegatie van 5A diende bij de directeur een verzoek in om mij
aan te stellen als hun leraar wiskunde. Later hoorde ik dat ook ouders dit verzoek steunden. Maar
het werd afgewezen, om roostertechnische redenen. Daardoor kreeg ik nog meer aanvragen voor
bijlessen.

Ik was zo onvoorzichtig aanmerkingen te maken op de oplossingen van de heer Dekman. Ik stelde
kortere uitwerkingen voor. Ook verbeterde ik hier en daar een fout. Dat bleef vanzelfsprekend niet
onopgemerkt. De stemming in de docentenkamer was vijandig. De directeur en zijn adjunct deden
alsof ik niet bestond. Gelukkig waren er drie of vier jonge docenten met wie ik ’s middags weleens
ging koffiedrinken in café De Hoge Vrouwen. Ze gaven me de raad zo onopvallend mogelijk te werk
te gaan. De schaduwschool moest een duisterschool worden.


Ad-Blankestijn-column

Deze column werd geschreven door Ad Blankestijn, de oprichter van Instituut Blankestijn. Ad Blankestijn was vernieuwend. Als bevlogen onderwijsman introduceerde hij het particulier onderwijs in Nederland. In 1965 stichtte hij zijn eigen school: Instituut Blankestijn. In 2015 overleed Ad Blankestijn.

Blankestijn gaf les, voerde persoonlijk de directie en was ook vaak in het weekeinde op zijn instituut te vinden. Dat Instituut verwierf een uitstekende reputatie, met prima opgeleide medewerkers en goede examenresultaten. In 1999 bouwde Blankestijn zijn concept ‘laatste twee jaar in één‘ uit tot een volledige opleiding van klas 1 tot en met het examenjaar.
Baanbrekend was Ad Blankestijn eveneens, toen hij in 2003 als eerste begon met de particuliere basisschool.

In 2008 nam hij afscheid van zijn instituut. Hij nam zich voor om vooral veel te blijven lezen en zich te blijven ontwikkelen, een eis die hij ook aan zijn medewerkers stelde. Hij bracht zijn laatste jaren door in zijn geliefde Frankrijk en schreef toen deze columns.

Het Instituut wordt door Frans van Heijningen met de huidige medewerkers als een familiebedrijf voortgezet, overeenkomstig het gedachtengoed van Ad Blankestijn.