AVALLON

Column 02.04 van Ad Blankestijn

Nu, terug in Bourgogne, werkte ik weer aan mijn mémoire. Ik nam me voor van de vroege morgen
tot de vroege avond te schrijven. Dat leidde op deze warme zomeravonden tot een heroïsche strijd
tegen de koele chablis die de gastheer ononderbroken uit grote flessen serveerde. Toen ik in Parijs
twee weken later mijn resultaten aan de assistent Oudiraans van professor Renou liet zien, kreeg ik
een onverwacht compliment over de inhoud en de vorm van mijn werk. Ik had iets nieuws ontdekt
en het Frans was erg goed, zei hij. Dit laatste had ik uiteraard aan J.-F. te danken. De assistent wist
kennelijk niet dat J.-F. me door Renou was toegewezen om mijn Frans te verbeteren. Ik liet het zo.

Wat mijn ontdekking betreft, moest ik jaren later vaststellen, dat deze al veel eerder was gedaan.
De assistent legde vast dat ik de definitieve versie van mijn mémoire binnen zes maanden bij hem
zou inleveren. In de euforie van het moment dacht ik daarvoor genoeg tijd te hebben.

Om mijn succes te vieren nodigde ik J.-F. uit te gaan dineren bij l’Hostellerie de la Poste in Avallon,
drie kwartier rijden van Auxerre. J.-F. stelde voor zijn vader mee te vragen. De rit met diens déesse
(DS) deed Citroën alle eer aan. Monsieur Grognin vertelde hoe de leerlingen hadden gereageerd op
mijn lessen wiskunde, de vorige zomer. Leçons instructives et amusantes. Mijn dag was volmaakt.

Bij de puligny-montrachet declameerde monsieur Grognin Le Chat van Beaudelaire. En halverwege
de gevrey-chambertin oogstte J.-F. applaus van de gasten in de zaal, door enkele kwatrijnen van
Omar Khayyām voor te dragen, in het Frans.

Hier, in Avallon, convergeerden mijn ideeën. In Nederland zou ik een nieuwe vorm van onderwijs
invoeren. Maar zonder internaat: kinderen moeten zo veel mogelijk tijd in hun gezin doorbrengen.
Opvoeding thuis, kennisverwerving op school. Over de uitvoerbaarheid zou ik nog nadenken.


Ad-Blankestijn-column

Deze column werd geschreven door Ad Blankestijn, de oprichter van Instituut Blankestijn. Ad Blankestijn was vernieuwend. Als bevlogen onderwijsman introduceerde hij het particulier onderwijs in Nederland. In 1965 stichtte hij zijn eigen school: Instituut Blankestijn. In 2015 overleed Ad Blankestijn.

Blankestijn gaf les, voerde persoonlijk de directie en was ook vaak in het weekeinde op zijn instituut te vinden. Dat Instituut verwierf een uitstekende reputatie, met prima opgeleide medewerkers en goede examenresultaten. In 1999 bouwde Blankestijn zijn concept ‘laatste twee jaar in één‘ uit tot een volledige opleiding van klas 1 tot en met het examenjaar.
Baanbrekend was Ad Blankestijn eveneens, toen hij in 2003 als eerste begon met de particuliere basisschool.

In 2008 nam hij afscheid van zijn instituut. Hij nam zich voor om vooral veel te blijven lezen en zich te blijven ontwikkelen, een eis die hij ook aan zijn medewerkers stelde. Hij bracht zijn laatste jaren door in zijn geliefde Frankrijk en schreef toen deze columns.

Het Instituut wordt door Frans van Heijningen met de huidige medewerkers als een familiebedrijf voortgezet, overeenkomstig het gedachtengoed van Ad Blankestijn.