LE MUSEÉ GUIMET

Column 02.05 van Ad Blankestijn

De laatste twee weken van mijn studievakantie bracht ik door bij mijn vriend Mahmoud in Parijs.
Ik moest daar mijn bankzaken regelen wat erop neerkwam dat ik een jaar huur voor mijn kamer
op mijn rekening zette. Geld overmaken van Utrecht naar Parijs was toentertijd nog omslachtig.
Vandaar l’argent liquide.

Ook in de jaren zestig was het moeilijk in Parijs een ruime kamer voor een goede prijs te vinden.
Daarom wilde ik mijn kamer zeker niet kwijt. Ik was bovendien nogal onzeker over de toekomst:
lag die in Frankrijk of in Nederland ?

Drie jaar eerder zou ik niet hebben getwijfeld: in Frankrijk. Maar nu leek alles te zijn veranderd:
het idee van een eigen school in Nederland hield me dag en nacht bezig. Een HBS-opleiding met
alleen een eindexamenklas. Later nog een voorbereidende klas erbij. Of zou ik meteen beginnen
de laatste twee schooljaren in één jaar aan te bieden ?

Nu, in Parijs, wilde ik iets over het Amitābha-boeddhisme opzoeken. Le musée Guimet is daarvoor
de ideale locatie. Niet alleen door de collectie oosterse kunst en de gespecialiseerde bibliotheek,
maar vooral wegens de rustgevende leeszaal met zijn stimulerende studiesfeer.
Ik zocht een boek van Von Glasenapp, Buddhismus und Gottesidee of de Franse vertaling ervan.
Het boek was uitgeleend. Terug in de leeszaal zag ik de Russische vertaling van het boek liggen,
op tafel voor een jonge slanke man. Ik sprak hem aan in het Engels en zei dat ik het boek zocht
maar dan niet in het Russisch. Hij vroeg belangstellend wat ik bij Von Glasenapp wilde opzoeken.
Toen de naam Amitābha “onmetelijk licht” viel, keek hij me verrast aan en vertelde enthousiast
dat hij, ondanks zijn veeleisende baan, veel tijd stak in de studie van het Japanse boeddhisme en
van Amitābha in het bijzonder. Hij stelde zich voor. Zijn naam klonk als Jacques Chiraques.


Ad-Blankestijn-column

Deze column werd geschreven door Ad Blankestijn, de oprichter van Instituut Blankestijn. Ad Blankestijn was vernieuwend. Als bevlogen onderwijsman introduceerde hij het particulier onderwijs in Nederland. In 1965 stichtte hij zijn eigen school: Instituut Blankestijn. In 2015 overleed Ad Blankestijn.

Blankestijn gaf les, voerde persoonlijk de directie en was ook vaak in het weekeinde op zijn instituut te vinden. Dat Instituut verwierf een uitstekende reputatie, met prima opgeleide medewerkers en goede examenresultaten. In 1999 bouwde Blankestijn zijn concept ‘laatste twee jaar in één‘ uit tot een volledige opleiding van klas 1 tot en met het examenjaar.
Baanbrekend was Ad Blankestijn eveneens, toen hij in 2003 als eerste begon met de particuliere basisschool.

In 2008 nam hij afscheid van zijn instituut. Hij nam zich voor om vooral veel te blijven lezen en zich te blijven ontwikkelen, een eis die hij ook aan zijn medewerkers stelde. Hij bracht zijn laatste jaren door in zijn geliefde Frankrijk en schreef toen deze columns.

Het Instituut wordt door Frans van Heijningen met de huidige medewerkers als een familiebedrijf voortgezet, overeenkomstig het gedachtengoed van Ad Blankestijn.