LERARENTEKORT

Column 02.15 van Ad Blankestijn

Half januari 1965 sprak ik weer eens met mevrouw Bloem, de administratrice. Het was een van die
zeldzame morgens dat alle docenten aanwezig waren. Daardoor had ik even tijd voor een praatje
met deze daadkrachtige vrouw bij wie de dagelijkse leiding van de school leek te berusten.

In de week vóór en in de week ná de kerstvakantie was ik voortdurend bezig lessen over te nemen
van afwezige leraren. Daarnaast had ik mijn eigen lessen en een groeiend aantal privélessen.
Ongevraagd zette mevrouw Bloem haar visie op docenten uiteen. De jongere docenten vergrootten
de kerstvakantie door zich ervoor en erna ziek te melden. Ze wilden eigenlijk niet in het onderwijs,
maar het bedrijfsleven wilde hen niet. Het nijpende tekort aan docenten dwong de schoolbesturen
ertoe zwak gemotiveerde academici voor de klas te zetten. Gelukkig waren er ook uitzonderingen
op wie de school kon rekenen, voegde ze eraan toe.
Ik vroeg of er in de afgelopen zomer nog andere gegadigden voor mijn baan waren geweest. Eerst
scheen ze niet te willen antwoorden, wat al een antwoord was. Uiteindelijk zei ze dat de directeur
geen keus had gehad. Er was een jongeman komen opdagen: gestreepte das op geblokt hemd en
alle knopen van jasje dicht. Liet lepeltje in koffiekopje staan en gaf klef handje.
De directeur had gezegd dat deze man een te gemakkelijke prooi voor het Wilhelminaparkvolk was.

Ik was vreselijk boos: de directeur was me liever kwijt dan rijk, maar kon geen vervanger vinden.
Daarom was me een volle baan aangeboden !

Voor het eerst drong het tot me door dat mijn nieuwe school het ook niet gemakkelijk zou krijgen
als het om docenten ging. De gevolgen van de naoorlogse geboortegolf waren inmiddels merkbaar
in het toenemende aantal leerlingen, per school en meestal ook per klas. Meer klassen wil zeggen:
meer docenten, meer salarissen. En daarvoor trok de regering geen geld uit. Nog niet, tenminste.


Ad-Blankestijn-column

Deze column werd geschreven door Ad Blankestijn, de oprichter van Instituut Blankestijn. Ad Blankestijn was vernieuwend. Als bevlogen onderwijsman introduceerde hij het particulier onderwijs in Nederland. In 1965 stichtte hij zijn eigen school: Instituut Blankestijn. In 2015 overleed Ad Blankestijn.

Blankestijn gaf les, voerde persoonlijk de directie en was ook vaak in het weekeinde op zijn instituut te vinden. Dat Instituut verwierf een uitstekende reputatie, met prima opgeleide medewerkers en goede examenresultaten. In 1999 bouwde Blankestijn zijn concept ‘laatste twee jaar in één‘ uit tot een volledige opleiding van klas 1 tot en met het examenjaar.
Baanbrekend was Ad Blankestijn eveneens, toen hij in 2003 als eerste begon met de particuliere basisschool.

In 2008 nam hij afscheid van zijn instituut. Hij nam zich voor om vooral veel te blijven lezen en zich te blijven ontwikkelen, een eis die hij ook aan zijn medewerkers stelde. Hij bracht zijn laatste jaren door in zijn geliefde Frankrijk en schreef toen deze columns.

Het Instituut wordt door Frans van Heijningen met de huidige medewerkers als een familiebedrijf voortgezet, overeenkomstig het gedachtengoed van Ad Blankestijn.