SANDITA

Column 02.07 van Ad Blankestijn

Drie weken later was ik weer terug in Parijs. Met documenten. Vertaald door een beëdigd vertaler
en gewaarmerkt door een notaris. Nu kon de huurovereenkomst worden opgesteld. Dat dacht ik,
maar het viel tegen. De huiseigenaar eiste een bankgarantie voor twee jaar huur. Ik begreep dat
het geen zin had die door mijn Nederlandse bank te laten afgeven. Ik moest een rekening openen
bij een Franse bank. Na verschillende mislukte pogingen lukte het een rendez-vous vast te leggen
met de manager van een buurtbankje. Ik werd met argwaan ontvangen, alsof ik de bedoeling had
het kantoortje op te blazen. Ondanks zijn bijna onbegrijpelijke Engels maakte de man me duidelijk
dat er maar één document in mijn dikke stapel ontbrak: un justificatif de domicile (een bewijs dat
je ergens woont). En daarvoor had ik nu die Franse bankrekening nodig. Kafka. Catch 22.

Ik sprak erover met Mahmoud en Monsieur Ripoche, de concierge van 26, rue Jonquoy, Paris XIVe.
Ik had weer eens geluk. M. Ripoche kende de bankmanager. Hij zou met die meneer gaan praten.

Twee dagen later was het inderdaad geregeld. Ik stortte twee jaar huur op un compte provisoire.
De huurovereenkomst was toen snel opgesteld. Op de eerstvolgende vrijdagavond organiseerde ik
een feestje, geholpen door Mahmoud en M. Ripoche.
Het zusje van Mahmoud had een Nederlands meisje meegenomen, dat in Nederland een opleiding
klassiek ballet volgde. Nu was ze in Parijs voor een stage bij l’École de Danse de l’Opéra. Het was
wederzijdse liefde op het eerste gezicht.

Guy Béart was er ook, om afscheid te nemen van de kamer. Zich op de gitaar begeleidend zong hij
L’eau vive en andere liedjes. Er werd champagne geschonken, althans iets mousserends. En wijn,
wit (beetje zuur) en rood (beetje bitter). Behoorlijk aangeschoten ging ik met Sandita in de MG-A
naar haar kamer. Zij achter het rechtse stuur. Ze dronk nooit. Dansen is topsport.


Ad-Blankestijn-column

Deze column werd geschreven door Ad Blankestijn, de oprichter van Instituut Blankestijn. Ad Blankestijn was vernieuwend. Als bevlogen onderwijsman introduceerde hij het particulier onderwijs in Nederland. In 1965 stichtte hij zijn eigen school: Instituut Blankestijn. In 2015 overleed Ad Blankestijn.

Blankestijn gaf les, voerde persoonlijk de directie en was ook vaak in het weekeinde op zijn instituut te vinden. Dat Instituut verwierf een uitstekende reputatie, met prima opgeleide medewerkers en goede examenresultaten. In 1999 bouwde Blankestijn zijn concept ‘laatste twee jaar in één‘ uit tot een volledige opleiding van klas 1 tot en met het examenjaar.
Baanbrekend was Ad Blankestijn eveneens, toen hij in 2003 als eerste begon met de particuliere basisschool.

In 2008 nam hij afscheid van zijn instituut. Hij nam zich voor om vooral veel te blijven lezen en zich te blijven ontwikkelen, een eis die hij ook aan zijn medewerkers stelde. Hij bracht zijn laatste jaren door in zijn geliefde Frankrijk en schreef toen deze columns.

Het Instituut wordt door Frans van Heijningen met de huidige medewerkers als een familiebedrijf voortgezet, overeenkomstig het gedachtengoed van Ad Blankestijn.