VAN CALVIJN NAAR ORESME

Column 02.13 van Ad Blankestijn

Mijn eerste kennismaking met Nicolas d’Oresme dateert van begin jaren vijftig. Ik was toen bezig
de wiskunde te ontdekken, naar aanleiding van een bewijs voor de stelling van Pythagoras. Ik kon
niet geloven dat deze stelling in alle rechthoekige driehoeken geldig was. Achteraf kreeg ik gelijk,
maar jaren later: op een boloppervlak, bijvoorbeeld, geldt de stelling niet.

Ik heb altijd een voorliefde gehad voor vreemde of buitenissige woorden en hun geschiedenis. Ook
en in het bijzonder voor mathematische termen: hypotenusa, algorithme, asymptoot, tangens, …
Voor mijn vijftiende verjaardag gaf mijn moeder me een boekje: Vreemde woorden in de wiskunde
geschreven door dr. E.J. Dijksterhuis. Mijn moeder wist niets van wiskunde, dus vroeg ik haar hoe
ze het boekje had gevonden. Gewoon via mevrouw Dijksterhuis, zei ze. Mijn moeder sprak weleens
met mevrouw Dijksterhuis over godsdienstige zaken. Mevrouw D. was katholiek (nee, zei moeder,
rooms-katholiek, want katholiek betekent algemeen). En moeder militant protestant, calvinistisch.
Denkt u, mevrouw B., dat alle katholieken naar de hel gaan ? Mevrouw B.: De rooms-katholieken,
ja, maar ook de protestanten. Kortom, iedereen. Maar in Zijn oneindige goedheid heeft de Heere
reeds in den beginne, zonder aanzien des persoons, enkele zielen gevrijwaard van de verdoemenis.
Soms verschoof het gesprek van de voorbeschikkingsleer van Calvijn naar de zoon van mevrouw B.

Die zoon, ik dus, baarde haar veel zorgen: hij wilde niet mee naar de kerk, hij beweerde dat Plato
de wereld zag zoals die niet was, hij deed gevaarlijke dingen: zweefvliegen, boksen, … Sinds kort
was hij voortdurend bezig met meetkunde en tekende hij honderden driehoeken en cirkels …

Mevrouw D. had me al eerder ontmoet, met mijn moeder. Ze was in haar voortuin aan het wieden
toen ik op een dag langsliep. Ze hield me staande en zei dat de professor in de achtertuin zat en of
ik wilde kennismaken. Zo ontmoette ik de beroemde Dijksterhuis. Het gesprek ging over Oresme.

body text 314 words


Ad-Blankestijn-column

Deze column werd geschreven door Ad Blankestijn, de oprichter van Instituut Blankestijn. Ad Blankestijn was vernieuwend. Als bevlogen onderwijsman introduceerde hij het particulier onderwijs in Nederland. In 1965 stichtte hij zijn eigen school: Instituut Blankestijn. In 2015 overleed Ad Blankestijn.

Blankestijn gaf les, voerde persoonlijk de directie en was ook vaak in het weekeinde op zijn instituut te vinden. Dat Instituut verwierf een uitstekende reputatie, met prima opgeleide medewerkers en goede examenresultaten. In 1999 bouwde Blankestijn zijn concept ‘laatste twee jaar in één‘ uit tot een volledige opleiding van klas 1 tot en met het examenjaar.
Baanbrekend was Ad Blankestijn eveneens, toen hij in 2003 als eerste begon met de particuliere basisschool.

In 2008 nam hij afscheid van zijn instituut. Hij nam zich voor om vooral veel te blijven lezen en zich te blijven ontwikkelen, een eis die hij ook aan zijn medewerkers stelde. Hij bracht zijn laatste jaren door in zijn geliefde Frankrijk en schreef toen deze columns.

Het Instituut wordt door Frans van Heijningen met de huidige medewerkers als een familiebedrijf voortgezet, overeenkomstig het gedachtengoed van Ad Blankestijn.