WEER VOOR DE KLAS

Column 02.08 van Ad Blankestijn

Eind augustus 1964 begon ik aan mijn tweede jaar bij de Utrechtse HBS F. de Munnik. De directeur
had me een volledige baan aangeboden, maar ik moest die aanbieding afslaan wegens tijdgebrek.
Er wachtten me nog verscheidene tentamens en mijn mémoire zou ook veel tijd vragen.

Ik had aangedrongen op lesgeven aan de examenklas 5B en aan 4B (klas 3C van het vorige jaar).
Mijn verzoek werd ingewilligd op voorwaarde dat ik in een tweede klas wiskunde en natuurkunde,
en in een derde klas scheikunde zou geven. Alles bijeen een driekwart baan.

Lesgeven in scheikunde aan een derde klas was iets nieuws voor me, maar ik was blij met die taak
omdat schoolscheikunde snel uit het hoofd dreigt te verdwijnen als dit vak niet wordt bijgehouden.
Daarom had ik de colleges van Cysouw (anorganische chemie) en Salemink (organische chemie),
voor eerstejaarsstudenten, gevolgd. Daardoor werd het schoolprogramma herhaald en uitgebreid.
Ik begon meteen met de voorbereiding van de lessen die ik tot aan de kerstvakantie moest geven.

Het weerzien met de klassen was hartelijk. Het bleek spoedig dat ze me in de stad hadden gezien
met Sandita. Ze wilden alles weten: Hoe heet ze ? Hoe oud is ze ? Wat doet ze ? Waar woont ze ?
Ik antwoordde: Sandita, vijfentwintig, ze danst, dat gaat je niet aan. Ik remde de vragenstroom af
en ging over op het lesprogramma. In klas 2 een nieuw vak: natuurkunde. In klas 3 scheikunde,
en in klas 4 gonio, A.M. en stereo. Dat vereiste vijf inleidingen en gedegen voorbereiding.

En weer besefte ik hoe de superbe kwaliteiten van mijn vroegere docenten en huidige professoren
mij hadden voorbereid op het leraarschap. Ik had het vorige jaar al iets verteld over natuurkunde,
maar nu wilde ik meer zeggen, en vooral over Archimedes. Klas 3 wilde ik laten kennismaken met
Lavoisier, klas 4 met De Moivre, Descartes en Euler. Te ambitieus ? Maar zeker enthousiasmerend.


Ad-Blankestijn-column

Deze column werd geschreven door Ad Blankestijn, de oprichter van Instituut Blankestijn. Ad Blankestijn was vernieuwend. Als bevlogen onderwijsman introduceerde hij het particulier onderwijs in Nederland. In 1965 stichtte hij zijn eigen school: Instituut Blankestijn. In 2015 overleed Ad Blankestijn.

Blankestijn gaf les, voerde persoonlijk de directie en was ook vaak in het weekeinde op zijn instituut te vinden. Dat Instituut verwierf een uitstekende reputatie, met prima opgeleide medewerkers en goede examenresultaten. In 1999 bouwde Blankestijn zijn concept ‘laatste twee jaar in één‘ uit tot een volledige opleiding van klas 1 tot en met het examenjaar.
Baanbrekend was Ad Blankestijn eveneens, toen hij in 2003 als eerste begon met de particuliere basisschool.

In 2008 nam hij afscheid van zijn instituut. Hij nam zich voor om vooral veel te blijven lezen en zich te blijven ontwikkelen, een eis die hij ook aan zijn medewerkers stelde. Hij bracht zijn laatste jaren door in zijn geliefde Frankrijk en schreef toen deze columns.

Het Instituut wordt door Frans van Heijningen met de huidige medewerkers als een familiebedrijf voortgezet, overeenkomstig het gedachtengoed van Ad Blankestijn.