BARBERTJE

Column 02.35 van Ad Blankestijn

In de andere twee vierde klassen, 4A en 4B, zaten vrij veel leerlingen die ik privéles gaf. Daardoor
was ik goed op de hoogte van de eisen die hun leraar wiskunde, de heer Dekmans, aan hen stelde
betreffende de beantwoording van zijn proefwerkvragen. Daarbij was me gebleken dat deze leraar
nooit een bewijs van een formule vroeg. Bij mijn privélessen wilde ik soms een formule uitleggen,
maar dat stuitte meestal op verzet. ‘Formules staan in het boek, die mag je dus gebruiken.’ Aldus
de heer D.

De afleiding van de vergelijking van een parabool (proefwerk, vraag 1) zou de heer D. niet vragen:
staat immers ook in het boek. Bij mijn weten hadden mijn leerlingen die afleiding goed uitgevoerd.
Maar hoe moesten ze het gebruik van een algemene vergelijking motiveren als naar een bijzonder
en overbekend geval wordt gevraagd ? De vergelijking van de raaklijn in een punt aan de parabool,
bijvoorbeeld (vraag 2 en vraag 3). En hoe zat het met de snijpuntsbepaling van vraag 4 ?

Er werd schaamteloos met twee maten gemeten. Had de directeur een stok gevonden om de hond
te slaan ? Barbertje moest hangen, dat stond inmiddels vast (en los van het verkeerde citaat: niet
Barbertje moest hangen, maar haar echtgenoot die haar, fijngesneden, zou hebben ingezouten.
Barbertje verschijnt even later in levenden lijve voor de rechter, maar die blijft bij zijn oordeel.
Multatuli, Max Havelaar, 1860). Mijn besluit stond nu vast.

Ik ‘stapte’ naar de directeur. Eerst zei hij dat hij geen tijd voor me had, maar dat veranderde toen
de dringende aard van mijn bezoek doordrong. En hij viel me niet in de rede toen ik mijn bezwaren
tegen hem onder woorden bracht: het proefwerk was te gemakkelijk, de cijfers te willekeurig zodat
een demotiverend effect op de leerlingen van 4C was ontstaan.
Ik besloot met mijn vertrek aan te kondigen. Met ingang van het nieuwe schooljaar: 1965 – 1966.


Ad-Blankestijn-column

Deze column werd geschreven door Ad Blankestijn, de oprichter van Instituut Blankestijn. Ad Blankestijn was vernieuwend. Als bevlogen onderwijsman introduceerde hij het particulier onderwijs in Nederland. In 1965 stichtte hij zijn eigen school: Instituut Blankestijn. In 2015 overleed Ad Blankestijn.

Blankestijn gaf les, voerde persoonlijk de directie en was ook vaak in het weekeinde op zijn instituut te vinden. Dat Instituut verwierf een uitstekende reputatie, met prima opgeleide medewerkers en goede examenresultaten. In 1999 bouwde Blankestijn zijn concept ‘laatste twee jaar in één‘ uit tot een volledige opleiding van klas 1 tot en met het examenjaar.
Baanbrekend was Ad Blankestijn eveneens, toen hij in 2003 als eerste begon met de particuliere basisschool.

In 2008 nam hij afscheid van zijn instituut. Hij nam zich voor om vooral veel te blijven lezen en zich te blijven ontwikkelen, een eis die hij ook aan zijn medewerkers stelde. Hij bracht zijn laatste jaren door in zijn geliefde Frankrijk en schreef toen deze columns.

Het Instituut wordt door Frans van Heijningen met de huidige medewerkers als een familiebedrijf voortgezet, overeenkomstig het gedachtengoed van Ad Blankestijn.