DE UITSLAG

Column 02.34 van Ad Blankestijn

In de pauze kwamen leerlingen van 4C naar me toe. Ze waren opgetogen over het proefwerk A.M.
dat de directeur voor hen op het bord had gezet. Het was helemaal niet moeilijk geweest en er was
tijd genoeg. Een van hen had de opgaven voor mij overgenomen. Ik was verbaasd. Het proefwerk
was inderdaad gemakkelijk en ik zag geen gemenigheden die de cijfers konden drukken. (02.33 A)

Zodra er tijd was, nam ik de opgaven met de klas door. Nummer 1: een oude bekende die ik vaak
had laten zien (zoals ook de afleiding van de vergelijking van de cirkel en die van de ellips).
Nummer 2 en nummer 3: yy1 = 2(x + x1) en dan de coördinaten van de raakpunten substitueren.
(Formules van poollijnen en raaklijnen met de algorithme van Joachimsthal, ook wel aangeduid als
“eerlijk delen”: z2 → zz1 en 2cz → cz + cz1 (z kan x of y zijn).
Nummer 4: twee eerstegraadsvergelijkingen met twee onbekenden. Elementary, my dear Watsons.
Nummer 5: Joachimsthal met twee verificaties.
Nummer 6: het middelpunt op de normaal door A (y = – x + 3) en op x = – 1 waardoor M (– 1, 4)
het middelpunt is; de straal is de afstand van A tot M
Nummer 7: twee keer snijden met D = 0 (uitwerkingen: 02.34 A)

Ik vroeg de klas diep na te denken over wat er uiteindelijk was opgeschreven. Drie, vier leerlingen
hadden zich ergens vergist, maar verder leek het proefwerk heel goed gemaakt te zijn, met alweer
hoge cijfers als gevolg. Wat zou de directeur nu doen ?

Het antwoord liet niet lang op zich wachten. De volgende dag gaf de directeur me de proefwerken,
gecorrigeerd en voorzien van een cijfer, terug. Het hoogste cijfer was een 7 en het laagste een 3.
De directeur voorkwam mijn vraag. Het gaat niet om goede antwoorden, sprak hij. Het gaat erom
dat de leerlingen aangeven waarom ze een bepaalde formule toepassen, en die ook bewijzen …


Ad-Blankestijn-column

Deze column werd geschreven door Ad Blankestijn, de oprichter van Instituut Blankestijn. Ad Blankestijn was vernieuwend. Als bevlogen onderwijsman introduceerde hij het particulier onderwijs in Nederland. In 1965 stichtte hij zijn eigen school: Instituut Blankestijn. In 2015 overleed Ad Blankestijn.

Blankestijn gaf les, voerde persoonlijk de directie en was ook vaak in het weekeinde op zijn instituut te vinden. Dat Instituut verwierf een uitstekende reputatie, met prima opgeleide medewerkers en goede examenresultaten. In 1999 bouwde Blankestijn zijn concept ‘laatste twee jaar in één‘ uit tot een volledige opleiding van klas 1 tot en met het examenjaar.
Baanbrekend was Ad Blankestijn eveneens, toen hij in 2003 als eerste begon met de particuliere basisschool.

In 2008 nam hij afscheid van zijn instituut. Hij nam zich voor om vooral veel te blijven lezen en zich te blijven ontwikkelen, een eis die hij ook aan zijn medewerkers stelde. Hij bracht zijn laatste jaren door in zijn geliefde Frankrijk en schreef toen deze columns.

Het Instituut wordt door Frans van Heijningen met de huidige medewerkers als een familiebedrijf voortgezet, overeenkomstig het gedachtengoed van Ad Blankestijn.