REPARATIECURSUS (10)

Column 02.36 A van Ad Blankestijn

De vierde en laatste inhaalles besteedde ik aan het tweede criterium voor gelijkvormigheid:

twee driehoeken zijn gelijkvormig als een hoek in de ene gelijk is aan een hoek in de andere
en de zijden om die hoek een evenredigheid vormen.

b:c=e:f Bij de uitleg van de voetpuntendriehoek
komt een dubbele gelijkvormigheid voor.

Eerst blijken twee driehoeken gelijkvormig
te zijn op grond van het eerste criterium.
b
f De evenredigheid die dan wordt afgeleid,
samen met een gemeenschappelijke hoek,
a leidt tot de tweede gelijkvormigheid.
c
e a Zie hiervoor Column Hoogtelijnen (01).

De andere criteria voor gelijkvormigheid van driehoeken liet ik zien, maar ik gaf weer geen bewijs.
Daarvoor had ik verscheidene redenen. Zoals: de leerlingen wisten weinig of niets, maar ik had me
als taak gesteld ze door de derde klas te slepen. Tweeënhalf jaar meetkunde in vier keer twee uur
behandelen kan niet zonder hier en daar een stukje over te slaan. En niet alleen door te weinig tijd:
deze leerlingen waren niet gewend aan de strenge bewijsvoering die teruggaat op de denkbeelden
van de Oude Grieken. Sommige bewijzen vonden ze nogal overbodig. Het ging ze om het resultaat.


Ad-Blankestijn-column

Deze column werd geschreven door Ad Blankestijn, de oprichter van Instituut Blankestijn. Ad Blankestijn was vernieuwend. Als bevlogen onderwijsman introduceerde hij het particulier onderwijs in Nederland. In 1965 stichtte hij zijn eigen school: Instituut Blankestijn. In 2015 overleed Ad Blankestijn.

Blankestijn gaf les, voerde persoonlijk de directie en was ook vaak in het weekeinde op zijn instituut te vinden. Dat Instituut verwierf een uitstekende reputatie, met prima opgeleide medewerkers en goede examenresultaten. In 1999 bouwde Blankestijn zijn concept ‘laatste twee jaar in één‘ uit tot een volledige opleiding van klas 1 tot en met het examenjaar.
Baanbrekend was Ad Blankestijn eveneens, toen hij in 2003 als eerste begon met de particuliere basisschool.

In 2008 nam hij afscheid van zijn instituut. Hij nam zich voor om vooral veel te blijven lezen en zich te blijven ontwikkelen, een eis die hij ook aan zijn medewerkers stelde. Hij bracht zijn laatste jaren door in zijn geliefde Frankrijk en schreef toen deze columns.

Het Instituut wordt door Frans van Heijningen met de huidige medewerkers als een familiebedrijf voortgezet, overeenkomstig het gedachtengoed van Ad Blankestijn.