REPARATIECURSUS (12)

Column 02.36 A van Ad Blankestijn

Na afloop van de inhaallessen voor 3C op vier zaterdagnamiddagen, was ik niet helemaal tevreden.
De volgende weken besteedde ik aan de bespreking van merkwaardige lijnen in een driehoek zoals
hoogtelijnen, deellijnen, zwaartelijnen. Daarbij viel het soms op dat sommige leerlingen nog steeds
weinig wisten terwijl ze de inhaallessen met kennelijke belangstelling hadden gevolgd.

Ik maakte voor het eerst kennis met het dilemma van de serieuze docent: uitleggen of overhoren.

Te weinig uitleggen leidt tot onzekerheid.
Te veel uitleggen leidt tot verslapping van aandacht.
Te weinig overhoren geeft de leerling een scheef beeld van diens kennis en vaardigheid.
Te veel overhoren veroorzaakt achterstand in het lesprogramma.

Vanzelfsprekend zijn er leerlingen, aan de uiteinden van de gausscurve, voor wie deze beweringen
niet gelden.

Voortaan begon de les met een schriftelijke overhoring: twee vraagstukjes die binnen een kwartier
moesten worden opgelost. Ik keek alles dezelfde dag nog na en gaf een cijfer: een 1 (allebei fout),
een 5 (één fout), een 10 (allebei goed). Wie geen 10 had gehaald, moest nablijven voor uitleg.

Na een maand was het beeld duidelijk. Er viel weleens een 1, maar meestal door een misverstand.
Vaak kon ik een 10 geven. Af en toe gleed iemand uit en werd het een 5.

Inmiddels werkte ik het officiële programma af. Hier en daar voegde ik iets toe wat me interessant
of amusant leek: de negenpuntscirkel, ongebruikelijke bewijzen voor de stelling van Pythagoras en
leuke dingen zoals de stelling van Ptolemaeus. De klas begon meetkunde leuk te vinden.
Ook liet ik de leerlingen kennismaken met stereo. Voorlopig alleen met de kubus en het viervlak.


Ad-Blankestijn-column

Deze column werd geschreven door Ad Blankestijn, de oprichter van Instituut Blankestijn. Ad Blankestijn was vernieuwend. Als bevlogen onderwijsman introduceerde hij het particulier onderwijs in Nederland. In 1965 stichtte hij zijn eigen school: Instituut Blankestijn. In 2015 overleed Ad Blankestijn.

Blankestijn gaf les, voerde persoonlijk de directie en was ook vaak in het weekeinde op zijn instituut te vinden. Dat Instituut verwierf een uitstekende reputatie, met prima opgeleide medewerkers en goede examenresultaten. In 1999 bouwde Blankestijn zijn concept ‘laatste twee jaar in één‘ uit tot een volledige opleiding van klas 1 tot en met het examenjaar.
Baanbrekend was Ad Blankestijn eveneens, toen hij in 2003 als eerste begon met de particuliere basisschool.

In 2008 nam hij afscheid van zijn instituut. Hij nam zich voor om vooral veel te blijven lezen en zich te blijven ontwikkelen, een eis die hij ook aan zijn medewerkers stelde. Hij bracht zijn laatste jaren door in zijn geliefde Frankrijk en schreef toen deze columns.

Het Instituut wordt door Frans van Heijningen met de huidige medewerkers als een familiebedrijf voortgezet, overeenkomstig het gedachtengoed van Ad Blankestijn.