DE LERAAR FRANS

Column 03.06 van Ad Blankestijn

Henk Schinkveld en ik stuurden elkaar leerlingen toe, niet alleen van HBS F. de Munnik. We hadden
het ongehoord druk. Henk was al afgestudeerd en kon zich concentreren op zijn parttime baan en
op de privélessen die hij weleens in mijn appartement gaf: tijdsbesparing voor leerlingen.

Op een avond kwam Bram voor een les wiskunde van mij en daarna een les scheikunde van Henk.
Na afloop dronken we gedrieën een biertje en raakten aan de praat. Opeens herinnerde ik me iets
wat Bram zei toen ik vroeg hoe het met zijn andere vakken ging. Die opmerking betrof zijn leraar
Frans, de heer Ledermans. Bram zei dat hij heel goed kon opschieten met die leraar zodat hij zich
over het vak Frans niet al te veel zorgen maakte. Het klonk alsof een goede relatie met een docent
goede resultaten voor het vak van die docent impliceert. Indirect waar, maar meestal partieel.

Toentertijd was ik volledig gespitst op het vooruitzicht dat Henk Schinkveld in mijn docententeam
kon worden opgenomen, waardoor Brams opmerking me grotendeels was ontgaan. Maar achteraf
legde ik verband met andere merkwaardige opmerkingen van klas 5A, de klas waarin ik een tijdje
de zieke leraar Frans had vervangen. Ik gaf les over de namen van maanden en dagen. Toen was
het me opgevallen dat kennis van spraakkunst of woordenschat vrijwel afwezig was (02.22 – 27).

Ik was verbaasd dat de klas rustig bleef, zo kort voor het examen. Ik sprak erover met leerlingen
die ik vaak privéles gaf en ook goed kende. Hun antwoorden kwamen erop neer dat ik me niet met
Ledermans’ lessen moest bemoeien: alles zou goed aflopen.

De volgende dag sprak ik Jim Olieman uit 5B. Ik hielp Jim weleens met zijn huiswerk. En door Jim
kende ik zijn broer Vincent die ik met succes door het Staatsexamen Gymnasium-B had geloodst.
Ook hun ouders kende ik, hardwerkende middenstanders, met een goedlopende metaalwarenzaak.


Ad-Blankestijn-column

Deze column werd geschreven door Ad Blankestijn, de oprichter van Instituut Blankestijn. Ad Blankestijn was vernieuwend. Als bevlogen onderwijsman introduceerde hij het particulier onderwijs in Nederland. In 1965 stichtte hij zijn eigen school: Instituut Blankestijn. In 2015 overleed Ad Blankestijn.

Blankestijn gaf les, voerde persoonlijk de directie en was ook vaak in het weekeinde op zijn instituut te vinden. Dat Instituut verwierf een uitstekende reputatie, met prima opgeleide medewerkers en goede examenresultaten. In 1999 bouwde Blankestijn zijn concept ‘laatste twee jaar in één‘ uit tot een volledige opleiding van klas 1 tot en met het examenjaar.
Baanbrekend was Ad Blankestijn eveneens, toen hij in 2003 als eerste begon met de particuliere basisschool.

In 2008 nam hij afscheid van zijn instituut. Hij nam zich voor om vooral veel te blijven lezen en zich te blijven ontwikkelen, een eis die hij ook aan zijn medewerkers stelde. Hij bracht zijn laatste jaren door in zijn geliefde Frankrijk en schreef toen deze columns.

Het Instituut wordt door Frans van Heijningen met de huidige medewerkers als een familiebedrijf voortgezet, overeenkomstig het gedachtengoed van Ad Blankestijn.