GESPREKKEN

Column 03.02 van Ad Blankestijn

Toen ik de volgende morgen op school kwam, bleek al snel dat de toch al slechte stemming alweer
was verslechterd. Boze gezichten, nu ook bij de jongere leraren, op één na. Deze uitzondering was
Adelbertus, een jonge man van tegen de dertig, die Duits gaf. In de eerste pauze sprak hij me aan
terwijl hij schichtig om zich heen keek: met mij spreken werd ervaren als een verdachte bezigheid.
Die morgen had hij in de docentenkamer (waar ik overigens al wekenlang niet kwam) gehoord dat
ik een particuliere school zou beginnen. Was er misschien een vacature voor Duits ? Zo ja, dan zou
hij die graag vervullen. Ik zou erover nadenken.

Verder verliep de schooldag nogal rommelig. De leerlingen die ik lesgaf, wisten dat ik zou weggaan
en dat ik in september met een particuliere school zou beginnen. En ze wisten zelfs dat Adelbertus
had gesolliciteerd. De actie die klas 4C voerde om groepjes leerlingen voor mijn school te formeren
was duidelijk merkbaar, maar ik kon onder de les niet ingaan op vragen.

De oudere docent die een goede kennis van de directeur was en had voorspeld dat ik op 1 januari
geen leerling meer zou hebben als ik op 1 september met een eigen opleiding zou beginnen, hield
me staande en verscherpte zijn voorspelling: nu zijn ze wat hun cijfers betreft nog diep afhankelijk
van je, maar straks niet meer. Zijn woorden kregen een bedreigende klank: en denk maar niet dat
deze school positieve adviezen over jouw school zal geven.

Ik beheerste me. Het was waar dat ik de cijfers bepaalde van de leerlingen aan wie ik lesgaf, maar
die leerlingen volgden bij mij geen privélessen. Mijn privéleerlingen hadden les van collegae die ik
hoe langer hoe meer begon te verdenken van gemakzucht, onkunde en inmiddels ook van afgunst.

’s Avonds laat werd er aangebeld. Lex, de klasse-oudste van 4C, wilde verslag uitbrengen.


Ad-Blankestijn-column

Deze column werd geschreven door Ad Blankestijn, de oprichter van Instituut Blankestijn. Ad Blankestijn was vernieuwend. Als bevlogen onderwijsman introduceerde hij het particulier onderwijs in Nederland. In 1965 stichtte hij zijn eigen school: Instituut Blankestijn. In 2015 overleed Ad Blankestijn.

Blankestijn gaf les, voerde persoonlijk de directie en was ook vaak in het weekeinde op zijn instituut te vinden. Dat Instituut verwierf een uitstekende reputatie, met prima opgeleide medewerkers en goede examenresultaten. In 1999 bouwde Blankestijn zijn concept ‘laatste twee jaar in één‘ uit tot een volledige opleiding van klas 1 tot en met het examenjaar.
Baanbrekend was Ad Blankestijn eveneens, toen hij in 2003 als eerste begon met de particuliere basisschool.

In 2008 nam hij afscheid van zijn instituut. Hij nam zich voor om vooral veel te blijven lezen en zich te blijven ontwikkelen, een eis die hij ook aan zijn medewerkers stelde. Hij bracht zijn laatste jaren door in zijn geliefde Frankrijk en schreef toen deze columns.

Het Instituut wordt door Frans van Heijningen met de huidige medewerkers als een familiebedrijf voortgezet, overeenkomstig het gedachtengoed van Ad Blankestijn.