GUILLAUME

Column 03.08 van Ad Blankestijn

Guillaume heette eigenlijk gewoon Willem. Dat past beter bij Ledermans dan Guillaume, maar het
was voor zijn Franse vrienden dat hij zijn voornaam had veranderd. Ik had dat ook gedaan, omdat
Ad al spoedig werd uitgesproken als Ade : Fransen lezen een naam en spreken die op zijn Frans uit
zodat Willem meestal klinkt als oe.ie.lem in Nederlandse oren en oui.lemme in Franse. In Frankrijk
ben ik Adrien, met rien als in “Non, rien de rien, non, je ne regrette rien”.

Zowel Willem als ik kregen soms commentaar op onze Franse voornamen. Niet van Nederlanders,
maar van Fransen. Willem werd voorspelbaar le Conquérant “de Veroveraar” genoemd en mij viel
de titel l’Empereur “de Keizer” ten deel (Mémoires d’Hadrien van Marguerite Yourcenar was, vooral
onder zichzelf respecterende intellectuelen, in de jaren zestig vrijwel verplichte culturele lectuur).

Willem stak in de oorlog de Noordzee over in een roeiboot, samen met drie vrienden. Aangekomen
in een centrum voor Engelandvaarders meldde hij zich meteen aan voor een commando-opleiding.
Na dagenlange ondervraging door leden van de Nederlandse en de Britse geheime dienst, werd hij
tot de opleiding toegelaten.
Eind maart 1942 nam hij deel aan de raid op Saint-Nazaire, beter gezegd de raid op de installaties
in de haven van deze stad aan de monding van de Loire.

In 1941 had de Royal Navy het gevreesde Duitse slagschip Bismarck tot zinken gebracht. Maar nu
dreigde het zusterschip Tirpitz op het Atlantische toneel te verschijnen. De Amerikaanse konvooien
die het de Britten mogelijk maakten de oorlog tegen Duitsland vol te houden, leden grote verliezen
door de U-Boote. Een Duits slagschip erbij zou deze konvooien zo goed als onmogelijk maken.
De enige haven aan de Atlantische kust van Frankrijk die kon dienen als thuishaven voor de Tirpitz
was Saint-Nazaire. De Britten bedachten een plan dat bedoelde deze haven onbruikbaar te maken.


Ad-Blankestijn-column

Deze column werd geschreven door Ad Blankestijn, de oprichter van Instituut Blankestijn. Ad Blankestijn was vernieuwend. Als bevlogen onderwijsman introduceerde hij het particulier onderwijs in Nederland. In 1965 stichtte hij zijn eigen school: Instituut Blankestijn. In 2015 overleed Ad Blankestijn.

Blankestijn gaf les, voerde persoonlijk de directie en was ook vaak in het weekeinde op zijn instituut te vinden. Dat Instituut verwierf een uitstekende reputatie, met prima opgeleide medewerkers en goede examenresultaten. In 1999 bouwde Blankestijn zijn concept ‘laatste twee jaar in één‘ uit tot een volledige opleiding van klas 1 tot en met het examenjaar.
Baanbrekend was Ad Blankestijn eveneens, toen hij in 2003 als eerste begon met de particuliere basisschool.

In 2008 nam hij afscheid van zijn instituut. Hij nam zich voor om vooral veel te blijven lezen en zich te blijven ontwikkelen, een eis die hij ook aan zijn medewerkers stelde. Hij bracht zijn laatste jaren door in zijn geliefde Frankrijk en schreef toen deze columns.

Het Instituut wordt door Frans van Heijningen met de huidige medewerkers als een familiebedrijf voortgezet, overeenkomstig het gedachtengoed van Ad Blankestijn.