HET KOPEREN BORD (1)

Column 03.16 van Ad Blankestijn

Eind jaren vijftig ontmoette ik een student met wie ik, behalve over studentikoze zaken, ook sprak
over de inhoudelijke kant van onze studies. Hij studeerde rechten, maar zelf zei hij dat hij rechten
deed. Hij gedroeg zich naar zijn overtuiging: zelfs Onze Lieve Heer kan niet verhoeden dat iemand
meester in de rechten wordt. Zijn vader, die iets hoogs in Den Haag was, had de titel na meer dan
tien jaar “studie” behaald.
Henri had een broer van veertien die het op school moeilijk had met algebra. Omdat de familie ver
van de stad woonde, was het niet gemakkelijk iemand te vinden, die hulp kon bieden. Henri vroeg
of ik tijd had zijn broer te helpen.

In de volgende weken kwam ik op zaterdagmiddag bij Henri thuis om Mario te helpen met algebra.
De heer des huizes was veel van huis. Ik zag hem niet eerder dan de vijfde zaterdagmiddag. Toen
hij mijn naam hoorde, keek hij me verrast aan en vroeg of ik misschien een Blankestijn kende, die
in het Verzet Janus werd genoemd. Ik vertelde dat de Duitsers Janus, mijn vader, in oktober 1944
hadden gearresteerd en dat hij kort erna in het vernietigingskamp Neuengamme was omgekomen.
De heer Dupré Herstal zei me, met tranen in de ogen, dat Janus in de oorlog zijn leven had gered.

Aan tafel was vader stil. Hij had een fles wijn ontkurkt en schonk de kristallen glazen plechtig in.
Henri fluisterde me toe dat ik me vereerd moest voelen. Voor het eerst voelde ik enige animositeit
tussen vader en zoon.
Ook moeder was stil, maar na twee glazen wijn vroeg ze haar man waarom hij haar nooit iets over
die Janus had verteld. Na lange tijd antwoordde hij dat hem een zwijgplicht was opgelegd.

Het dienstmeisje bracht het dessert binnen, op een groot rond geelkoperen bord. In het midden
was een symbool gegraveerd: een hakenkruis.


Ad-Blankestijn-column

Deze column werd geschreven door Ad Blankestijn, de oprichter van Instituut Blankestijn. Ad Blankestijn was vernieuwend. Als bevlogen onderwijsman introduceerde hij het particulier onderwijs in Nederland. In 1965 stichtte hij zijn eigen school: Instituut Blankestijn. In 2015 overleed Ad Blankestijn.

Blankestijn gaf les, voerde persoonlijk de directie en was ook vaak in het weekeinde op zijn instituut te vinden. Dat Instituut verwierf een uitstekende reputatie, met prima opgeleide medewerkers en goede examenresultaten. In 1999 bouwde Blankestijn zijn concept ‘laatste twee jaar in één‘ uit tot een volledige opleiding van klas 1 tot en met het examenjaar.
Baanbrekend was Ad Blankestijn eveneens, toen hij in 2003 als eerste begon met de particuliere basisschool.

In 2008 nam hij afscheid van zijn instituut. Hij nam zich voor om vooral veel te blijven lezen en zich te blijven ontwikkelen, een eis die hij ook aan zijn medewerkers stelde. Hij bracht zijn laatste jaren door in zijn geliefde Frankrijk en schreef toen deze columns.

Het Instituut wordt door Frans van Heijningen met de huidige medewerkers als een familiebedrijf voortgezet, overeenkomstig het gedachtengoed van Ad Blankestijn.