HET KOPEREN BORD (2)

Column 03.17 van Ad Blankestijn

Op zaterdagmiddag namen Henri en ik de bus naar het dorp waar zijn ouders woonden. Dan gaf ik
Mario de hulp die hij hard nodig had. Daarna ging ik met de laatste bus terug naar Utrecht.
Maar deze zaterdag waarop ik DH (zo noemden vrouw en kinderen hem) voor het eerst ontmoette,
liep het anders. Na de koffie drong hij erop aan me naar Utrecht te brengen.
In de nieuwe Mercedes 280S zei hij weinig, maar toen hij voor mijn deur stopte, wilde hij nog even
met me spreken.

Inmiddels had ik nagedacht over wat ik op deze bijzondere zaterdag had gehoord: mijn vader had
het leven van DH gered. En wat ik had gezien: het koperen bord met het hakenkruis.

Ik vroeg waarom hij niet had kunnen achterhalen wie Janus was en wat er met deze was gebeurd.
DH zei dat zijn zwijgplicht ook inhield dat hij geen onderzoek in “de zaak Janus” zou doen. Hij wist
bovendien niet zeker of de naam Blankestijn met zijn vele spelvarianten de echte achternaam van
Janus was. Ik vroeg niet door wie DH het zwijgen was opgelegd. DH zou niet kunnen antwoorden
en bovendien wist ik al wie dat moest zijn. Nog maar twee jaar geleden vertelde mijn moeder me,
op haar sterfbed, dat mijn vader een eed had afgelegd te zwijgen over bepaalde opdrachten die hij
van “Londen” had gekregen. Zij was erachter gekomen wie de opdrachtgever was, en ik dus ook.

DH vroeg hoe hij me kon helpen, op welke wijze dan ook. Ik dankte hem voor dit aanbod, maar ik
kwam niets te kort: mijn moeder genoot als verzetsweduwe een, naar haar eigen zeggen, onnodig
hoog pensioen.

DH nodigde me uit in zijn grote huis te komen wonen. Ik sloeg deze uitnodiging af, maar DH bleef
aandringen. Latere ontwikkelingen leidden ertoe dat ik alsnog op zijn voorstel inging.


Ad-Blankestijn-column

Deze column werd geschreven door Ad Blankestijn, de oprichter van Instituut Blankestijn. Ad Blankestijn was vernieuwend. Als bevlogen onderwijsman introduceerde hij het particulier onderwijs in Nederland. In 1965 stichtte hij zijn eigen school: Instituut Blankestijn. In 2015 overleed Ad Blankestijn.

Blankestijn gaf les, voerde persoonlijk de directie en was ook vaak in het weekeinde op zijn instituut te vinden. Dat Instituut verwierf een uitstekende reputatie, met prima opgeleide medewerkers en goede examenresultaten. In 1999 bouwde Blankestijn zijn concept ‘laatste twee jaar in één‘ uit tot een volledige opleiding van klas 1 tot en met het examenjaar.
Baanbrekend was Ad Blankestijn eveneens, toen hij in 2003 als eerste begon met de particuliere basisschool.

In 2008 nam hij afscheid van zijn instituut. Hij nam zich voor om vooral veel te blijven lezen en zich te blijven ontwikkelen, een eis die hij ook aan zijn medewerkers stelde. Hij bracht zijn laatste jaren door in zijn geliefde Frankrijk en schreef toen deze columns.

Het Instituut wordt door Frans van Heijningen met de huidige medewerkers als een familiebedrijf voortgezet, overeenkomstig het gedachtengoed van Ad Blankestijn.