JIM OLIEMAN

Column 03.07 van Ad Blankestijn

Zoals gezegd, sprak ik Jim Olieman de volgende dag. Hij liep naar zijn bushalte, op weg naar huis
toen ik met de Morgan langsreed, ook op weg naar huis. Een stukje verderop stopte ik en maakte
een uitnodigend gebaar naar de zitplaats naast me. Ik stelde Jim voor hem naar huis te brengen.
Jim was ernstig autogek en koesterde grenzeloze bewondering voor de Morgan: “een scheurijzer”
in zijn persoonlijke vocabulaire. Ik stopte bij een café op weg naar het Kanaleneiland en bood Jim
iets te drinken aan.

Als leerling van 5B gaf ik hem zelf les. Hij was goed in wiskunde en natuurkunde. Scheikunde was
wat minder. Ik vroeg eerst naar Engels en Duits. Engels was saai, zei Jim, maar werd wel degelijk
en vaak overhoord. De leraar Duits (Adelbertus die bij me had gesolliciteerd) was heel deskundig,
maar de goede man had geen enkele greep op de klas.
Misschien functioneert hij beter voor een kleine groep, dacht ik. Hem nog maar niet schrappen.

Toen begon ik bijna terloops over het vak Frans. Jim was duidelijk: Frans was nog veel saaier dan
Engels doordat de leraar zowel onverstaanbaar Nederlands als Frans sprak. Huiswerk gaf hij nooit
zodat er niets te overhoren was.

Ik stelde Jim de belangrijkste vraag: hoe komen de rapportcijfers tot stand ? Jim glimlachte en zei
dat iedereen dat wist. Hij zag mijn verbazing en merkte op dat ik misschien te veel in mijn wereld
van wiskunde en Grieks leefde en niet doorhad hoe andere mensen “in elkaar zaten”. Ik dacht na:
Jim, een wat oudere leerling van negentien of twintig, had misschien gelijk. Wat wist ik dan niet ?
Jim zei het: Hij geeft indrukcijfers. Hoe meer je om hem lacht, hoe hoger je cijfer. Niet hoger dan
een 7 weliswaar, en niet lager dan een 4. Ik staarde hem verbijsterd aan, kon het niet geloven.
Hoe ging dat bij het schriftelijk examen ?


Ad-Blankestijn-column

Deze column werd geschreven door Ad Blankestijn, de oprichter van Instituut Blankestijn. Ad Blankestijn was vernieuwend. Als bevlogen onderwijsman introduceerde hij het particulier onderwijs in Nederland. In 1965 stichtte hij zijn eigen school: Instituut Blankestijn. In 2015 overleed Ad Blankestijn.

Blankestijn gaf les, voerde persoonlijk de directie en was ook vaak in het weekeinde op zijn instituut te vinden. Dat Instituut verwierf een uitstekende reputatie, met prima opgeleide medewerkers en goede examenresultaten. In 1999 bouwde Blankestijn zijn concept ‘laatste twee jaar in één‘ uit tot een volledige opleiding van klas 1 tot en met het examenjaar.
Baanbrekend was Ad Blankestijn eveneens, toen hij in 2003 als eerste begon met de particuliere basisschool.

In 2008 nam hij afscheid van zijn instituut. Hij nam zich voor om vooral veel te blijven lezen en zich te blijven ontwikkelen, een eis die hij ook aan zijn medewerkers stelde. Hij bracht zijn laatste jaren door in zijn geliefde Frankrijk en schreef toen deze columns.

Het Instituut wordt door Frans van Heijningen met de huidige medewerkers als een familiebedrijf voortgezet, overeenkomstig het gedachtengoed van Ad Blankestijn.