OUDERS

Column 03.03 van Ad Blankestijn

Verscheidene leerlingen van 4C hadden in de loop van de dag met leerlingen van 4A, 4B, 3B en 3C
gesproken over “de school van Blankestijn” die in september zou beginnen. Dit jaar gaf ik geen les
aan deze klassen waarin de meeste van mijn privéleerlingen zaten, naast een groot aantal van 5A.
De leerlingen die geen privélessen bij me volgden, kenden me nog van het vorige schooljaar. Toen
was ik hun leraar natuurkunde.
Lex vertelde dat er in de vier genoemde klassen grote belangstelling voor de groepslessen bestond.
Hij gaf me vier lijstjes met namen. Achter iedere naam stond een telefoonnummer: de opbel-actie
kon beginnen, naar veertig ouders van wie ik er dertig al goed kende.

Lex legde me uit dat de opgewonden stemming op school niet door de leerlingen was veroorzaakt,
maar door sommige docenten die hun opinies over mijn plannen ventileerden terwijl niemand erom
had gevraagd. Twee of drie jongere leraren bewonderden mijn moed, maar het algemene oordeel
was negatief: te weinig doordacht, onderschatting van de wettelijke eisen, overschatting van eigen
kennis en kunde. Deze opmerkingen stemden tot nadenken.

Te weinig doordacht ? Het idee van een particuliere school was nu al meer dan een jaar oud. Ik had
erover gesproken met ouders die aan het hoofd stonden van grote bedrijven, met hoogleraren van
allerlei faculteiten, met politici (onder wie een lid van de Tweede Kamer). Al deze ouders steunden
mijn plannen, moedigden me aan en gaven me goede raad.

Wettelijke eisen ? Die waren er niet, althans toen niet. Voor ieder kind is onderwijs verplicht, maar
grondwettelijk is er vrijheid van onderwijs. De ambtenaar die toezicht hield op de leerplichtwet had
me dit uitvoerig uitgelegd. De opmerking over mijn beperkte kennis en kunde schoof ik onbezorgd
opzij als een uiting van afgunst. Maar ik begreep goed dat ik aan mijn k & k moest blijven werken.


Ad-Blankestijn-column

Deze column werd geschreven door Ad Blankestijn, de oprichter van Instituut Blankestijn. Ad Blankestijn was vernieuwend. Als bevlogen onderwijsman introduceerde hij het particulier onderwijs in Nederland. In 1965 stichtte hij zijn eigen school: Instituut Blankestijn. In 2015 overleed Ad Blankestijn.

Blankestijn gaf les, voerde persoonlijk de directie en was ook vaak in het weekeinde op zijn instituut te vinden. Dat Instituut verwierf een uitstekende reputatie, met prima opgeleide medewerkers en goede examenresultaten. In 1999 bouwde Blankestijn zijn concept ‘laatste twee jaar in één‘ uit tot een volledige opleiding van klas 1 tot en met het examenjaar.
Baanbrekend was Ad Blankestijn eveneens, toen hij in 2003 als eerste begon met de particuliere basisschool.

In 2008 nam hij afscheid van zijn instituut. Hij nam zich voor om vooral veel te blijven lezen en zich te blijven ontwikkelen, een eis die hij ook aan zijn medewerkers stelde. Hij bracht zijn laatste jaren door in zijn geliefde Frankrijk en schreef toen deze columns.

Het Instituut wordt door Frans van Heijningen met de huidige medewerkers als een familiebedrijf voortgezet, overeenkomstig het gedachtengoed van Ad Blankestijn.