SAINT-NAZAIRE

Column 03.09 van Ad Blankestijn

In de weken na het gesprek met Jim Oliemans over zijn docent Frans, de heer Ledermans, dacht ik
veel na over deze leraar, maar ik kon niet veel hoogte van hem krijgen. Kennelijk was hij bevriend
met de directeur. Eenmaal per week, bijna altijd op woensdag, reed het tweetal vanuit school weg
in de Kever van de directeur. Donderdagmorgen wist de hele school in welke gelegenheid de heren
de avond hadden doorgebracht, meestal een café-restaurant.

Op een dag vielen de middaglessen uit. Ik liep uit school naar de Morgan die drie straten verderop
geparkeerd stond. Ik stapte in, en plotseling zag ik de heer Ledermans op het trottoir staan, naast
de Morgan. Ik stapte weer uit en vroeg of ik hem ergens zou kunnen afzetten. Tot mijn verbazing
nodigde hij me uit te gaan dejeuneren, ergens in Hilversum.

In het restaurant gaf Guillaume blijk een goede Franse opvoeding te hebben genoten. Ik herkende
alle adviezen die Jean-François, mijn Franse studieadviseur, me had gegeven. Witte wijn bij vis en
rode wijn bij vlees (veel later leerde ik dat het ook andersom kan). Guillaume wist hoe hij zijn glas
moest vasthouden en hij keurde de wijn met oog en neus. Hij was de eerste Nederlander die eerst
de mond afwiste en daarna het glas aan de lippen zette. J.-F. had me geleerd dat dit het criterium
voor beschaafd tafelgedrag is. Uiteraard dronken we wijn uit jaren-zestig-glazen : veel te zwaar en
veel te klein, met uitlopende bovenkant zodat de wijn niet kon worden ‘gewalst’ zonder eroverheen
te klotsen.

We spraken helemaal niet over school of mijn plannen, maar Guillaume begon over Saint-Nazaire.
Ik wist dat het de stoutmoedigste commando-operatie van de oorlog was. Van de 616 commando’s
en zeelieden sneuvelden er 169 en werden er 215 gevangengenomen. Van de overige commando’s
en zeelieden keerden er 227 in Engeland terug. Vijf commando’s ontsnapten via Gibraltar.


Ad-Blankestijn-column

Deze column werd geschreven door Ad Blankestijn, de oprichter van Instituut Blankestijn. Ad Blankestijn was vernieuwend. Als bevlogen onderwijsman introduceerde hij het particulier onderwijs in Nederland. In 1965 stichtte hij zijn eigen school: Instituut Blankestijn. In 2015 overleed Ad Blankestijn.

Blankestijn gaf les, voerde persoonlijk de directie en was ook vaak in het weekeinde op zijn instituut te vinden. Dat Instituut verwierf een uitstekende reputatie, met prima opgeleide medewerkers en goede examenresultaten. In 1999 bouwde Blankestijn zijn concept ‘laatste twee jaar in één‘ uit tot een volledige opleiding van klas 1 tot en met het examenjaar.
Baanbrekend was Ad Blankestijn eveneens, toen hij in 2003 als eerste begon met de particuliere basisschool.

In 2008 nam hij afscheid van zijn instituut. Hij nam zich voor om vooral veel te blijven lezen en zich te blijven ontwikkelen, een eis die hij ook aan zijn medewerkers stelde. Hij bracht zijn laatste jaren door in zijn geliefde Frankrijk en schreef toen deze columns.

Het Instituut wordt door Frans van Heijningen met de huidige medewerkers als een familiebedrijf voortgezet, overeenkomstig het gedachtengoed van Ad Blankestijn.