ACHTERGRONDEN

Column 04.01 van Ad Blankestijn

Mijn school kwam dichterbij. Ik kreeg nu steeds vaker verzoeken om inlichtingen te geven. Ik ging
twee of drie keer in de week bij belangstellende ouders op bezoek. Die ouders gaven me overigens
een scherp beeld van de verhoudingen binnen hun gezin. Zo werd een vraag beantwoord die ik me
al bijna twee jaar stelde: Waardoor hebben mijn HBS-leerlingen zo veel belangstelling voor vakken
zoals Latijn, Grieks of Oude Geschiedenis ?

Het bleek dat vrijwel alle leerlingen uit gezinnen kwamen waarvan soms beide ouders gymnasium
hadden gedaan. Ook bleek dat mijn leerlingen in de meeste gevallen het tweede of het derde kind
in het gezin waren. Ik herinnerde me de colleges in puberteitspsychologie die verplicht waren voor
toekomstige leraren. De betreffende hoogleraar was een zachtaardige man die een klas vol pubers
zeker niet zou aankunnen. Hij vertelde eens over spanningen binnen een gezin. En vooral over die
tussen de oudere en de jongere kinderen. De oudere denken dat de jongere meer aandacht krijgen
dan zij indertijd kregen. De jongere voelen zich onderschat of zelfs vernederd en zinnen op wraak.

De ouders bij wie ik op bezoek was, schetsten me de tafelgesprekken, ’s avonds als vader tijd had
naar de belevenissen van de afgelopen studiedag te luisteren. Schema: de oudste zoon of dochter
zegt iets wat de jongste zoon of dochter niet kan volgen. Het is meestal een opmerking over Latijn
of Grieks. Daarna gebeurt het dat de jongste iets zegt wat de oudste in verlegenheid brengt, vaak
ook een opmerking over Latijn of Grieks. Dan blijkt vaak dat die opmerking teruggaat op iets wat
ik in of buiten mijn les heb verteld en niet zo bekend is onder scholieren of studenten.

Ik begreep nu wat beter waarom sommige leerlingen steeds weer vragen stelden over Oude Talen.

En waarom HBS en niet gymnasium ? Gewoon vijf jaar naar school en niet zes …


Ad-Blankestijn-column

Deze column werd geschreven door Ad Blankestijn, de oprichter van Instituut Blankestijn. Ad Blankestijn was vernieuwend. Als bevlogen onderwijsman introduceerde hij het particulier onderwijs in Nederland. In 1965 stichtte hij zijn eigen school: Instituut Blankestijn. In 2015 overleed Ad Blankestijn.

Blankestijn gaf les, voerde persoonlijk de directie en was ook vaak in het weekeinde op zijn instituut te vinden. Dat Instituut verwierf een uitstekende reputatie, met prima opgeleide medewerkers en goede examenresultaten. In 1999 bouwde Blankestijn zijn concept ‘laatste twee jaar in één‘ uit tot een volledige opleiding van klas 1 tot en met het examenjaar.
Baanbrekend was Ad Blankestijn eveneens, toen hij in 2003 als eerste begon met de particuliere basisschool.

In 2008 nam hij afscheid van zijn instituut. Hij nam zich voor om vooral veel te blijven lezen en zich te blijven ontwikkelen, een eis die hij ook aan zijn medewerkers stelde. Hij bracht zijn laatste jaren door in zijn geliefde Frankrijk en schreef toen deze columns.

Het Instituut wordt door Frans van Heijningen met de huidige medewerkers als een familiebedrijf voortgezet, overeenkomstig het gedachtengoed van Ad Blankestijn.