DOCENTEN (1)

Column 04.09 van Ad Blankestijn

De advertenties die Trix had opgesteld om docenten voor mijn school te werven, sorteerden effect.
Verscheidene jonge leraren en leraressen meldden zich aan, bijna uitsluitend ouderejaarsstudenten
die toekomst in onderwijs zagen. Bijna al deze sollicitanten hadden enige onderwijservaring, vaak
als vervanging wegens ziekte. Een van hen was Ruud Strandeman. Hij werkte aan het laatste deel
van het examen voor de akte Duits M.O. Aanvankelijk zag ik niet veel in hem, misschien door mijn
ondoordachte vooroordeel tegen baarddragers (de heersende mening onder studenten was dat zij
psychologie of biologie studeerden). Ruud maakte een vriendelijke, maar vastberaden indruk. Niet
door een streng beleid, maar door het kweken van belangstelling wilde hij leerlingen ertoe brengen
zich voor de studie en de lectuur van Goethe en Schiller in te zetten. Hoewel ik niet overtuigd was,
stelde ik hem voor bij mijn school te komen werken. Mijn voorstel berustte veeleer op gevoel dan
op een verstandelijke afweging. Ik moest me losmaken van het beeld van de strenge docent Duits
die op dreigende wijze de rijtjes erin stampte. Ruud scheen een andere benadering voor te staan.

De volgende gegadigde was een meisje, twee of drie jaar jonger dan ik. Ze was heel erg blond en
ook heel erg charmant. Milly van den Berg had een paar jaar Russisch gestudeerd. Ze was daarna
omgezwaaid naar Engels en had inmiddels enige leservaring opgebouwd. Ze gaf ook privéles Frans
en was buitengewoon belezen, zowel wat Engels als Frans betrof. Haar dagelijkse werkzaamheden
bestonden uit het vertalen van Engelse romans naar het Nederlands.

Hoewel ze niet ontevreden was over haar inkomen, vond ze het vertaalwerk saai worden. Ze wilde
met groepjes leerlingen werken, om met hen vertaalvaardigheid en spreekvaardigheid te oefenen.
Dit was wat ik zocht: een docent die mijn leerlingen kon helpen bij de vertaling Engels-Nederlands
en bovendien hun mondeling examen kon voorbereiden.
Ook Milly beloofde in september te komen werken.


Ad-Blankestijn-column

Deze column werd geschreven door Ad Blankestijn, de oprichter van Instituut Blankestijn. Ad Blankestijn was vernieuwend. Als bevlogen onderwijsman introduceerde hij het particulier onderwijs in Nederland. In 1965 stichtte hij zijn eigen school: Instituut Blankestijn. In 2015 overleed Ad Blankestijn.

Blankestijn gaf les, voerde persoonlijk de directie en was ook vaak in het weekeinde op zijn instituut te vinden. Dat Instituut verwierf een uitstekende reputatie, met prima opgeleide medewerkers en goede examenresultaten. In 1999 bouwde Blankestijn zijn concept ‘laatste twee jaar in één‘ uit tot een volledige opleiding van klas 1 tot en met het examenjaar.
Baanbrekend was Ad Blankestijn eveneens, toen hij in 2003 als eerste begon met de particuliere basisschool.

In 2008 nam hij afscheid van zijn instituut. Hij nam zich voor om vooral veel te blijven lezen en zich te blijven ontwikkelen, een eis die hij ook aan zijn medewerkers stelde. Hij bracht zijn laatste jaren door in zijn geliefde Frankrijk en schreef toen deze columns.

Het Instituut wordt door Frans van Heijningen met de huidige medewerkers als een familiebedrijf voortgezet, overeenkomstig het gedachtengoed van Ad Blankestijn.