LESRUIMTE (1)

Column 04.07 van Ad Blankestijn

Het begon erop te lijken dat ik niet met een handjevol leerlingen zou beginnen, in september 1965.
Zelfs had ik drie inschrijvingen voor klas 2. Voor klas 3 en klas 4 waren er samen zeventien, maar
voor de éénjarige examenopleiding waren er maar acht, leerlingen die ik goed kende, van klas 4C.

In mijn appartement kon ik hooguit twaalf leerlingen lesgeven. Ik kon rekenen op drie of vier keer
dat aantal. Daarvoor had ik lesruimte en medewerkers nodig. Ik raadpleegde DH en Trix bij wie ik
meestal de zaterdagen of de zondagen doorbracht. DH en Trix, die als mijn pleegouders optraden,
waren ervan overtuigd dat er in het centrum van Utrecht allerlei geschikte panden te huur waren.
En Trix begon ijverig advertenties op te stellen waarin naar enthousiaste docenten werd gevraagd.

In de volgende weken bezochten Trix en ik allerlei locaties in de binnenstad. De meeste gebouwen
waren te groot of te klein. De positie ten opzichte van Utrecht CS was een erg belangrijk criterium.

In mijn studententijd woonde ik verscheidene keren op de Oude Gracht, zowel in de lage nummers
als in de hoge. De nummering van de OG wordt, nogal verwarrend, onderbroken door de Lijnmarkt
waarna de OG weer begint met nummer 171. Op nummer 171 was een soort lunchroom gevestigd
(huize De Lepelaar, met een lepelaar nog altijd op het dak). De Lepelaar stond in de buurt bekend
als Koffiehuis Smul of kortweg Smul. Werklieden en studenten waren de gebruikelijke klanten.

De zaak werd gedreven door meneer en mevrouw Smul. Mevrouw Smul was een opvallende vrouw
die door haar uiterlijke schoonheid en innerlijke vriendelijkheid veel bijdroeg aan de sfeer in Smul.

Toen ik haar eens vroeg of zij in de buurt misschien een geschikte ruimte voor mijn school kende,
antwoordde ze dat ik met een zekere William moest gaan praten, zeven huizen verderop.


Ad-Blankestijn-column

Deze column werd geschreven door Ad Blankestijn, de oprichter van Instituut Blankestijn. Ad Blankestijn was vernieuwend. Als bevlogen onderwijsman introduceerde hij het particulier onderwijs in Nederland. In 1965 stichtte hij zijn eigen school: Instituut Blankestijn. In 2015 overleed Ad Blankestijn.

Blankestijn gaf les, voerde persoonlijk de directie en was ook vaak in het weekeinde op zijn instituut te vinden. Dat Instituut verwierf een uitstekende reputatie, met prima opgeleide medewerkers en goede examenresultaten. In 1999 bouwde Blankestijn zijn concept ‘laatste twee jaar in één‘ uit tot een volledige opleiding van klas 1 tot en met het examenjaar.
Baanbrekend was Ad Blankestijn eveneens, toen hij in 2003 als eerste begon met de particuliere basisschool.

In 2008 nam hij afscheid van zijn instituut. Hij nam zich voor om vooral veel te blijven lezen en zich te blijven ontwikkelen, een eis die hij ook aan zijn medewerkers stelde. Hij bracht zijn laatste jaren door in zijn geliefde Frankrijk en schreef toen deze columns.

Het Instituut wordt door Frans van Heijningen met de huidige medewerkers als een familiebedrijf voortgezet, overeenkomstig het gedachtengoed van Ad Blankestijn.