LESRUIMTE (2)

Column 04.08 van Ad Blankestijn

De volgende middag sprak ik William. Hij dreef een meubelwinkel die, naar zijn zeggen, heel goed
had gedraaid totdat gigantische meubelproducenten in nieuwe delen van Utrecht de kleinere zaken
verdrongen. Ook de bevoorrading in de binnenstad was moeilijker geworden doordat de gemeente
allerlei beperkende verkeersmaatregelen had genomen. William zag in dat hij weinig toekomst had
als meubelverkoper. Toen ik vroeg of ik een deel van zijn winkelpand voor mijn school kon huren,
reageerde hij positief. William stelde voor dat ik de drie verdiepingen van het voorhuis zou huren.

Ik had maar twee verdiepingen nodig. De bereikbaarheid was gunstig (via Mariaplaats, Zadelstraat
en Lijnmarkt). Ik had het gevoel dat de huurprijs redelijk zou zijn. Het enige duidelijke nadeel was
dat sommige ruimten veel te groot waren. Dat maakte een verbouwing vrijwel onvermijdelijk.

De volgende dag nam ik Trix en DH mee naar het huis aan de Oude Gracht. Gelijkvloers vonden we
een kamertje waarin misschien een secretaresse zou kunnen werken. Trix meldde zich meteen aan
voor de administratie en de telefoonservice. En hoe moest de telefoon worden beantwooord ?

Op de eerste verdieping zouden drie kamers moeten komen, aan de grachtkant, ieder gecentreerd
op een venster. Dan bleef er, aan de achterkant, nog ruimte over voor een leskamer en zelfs voor
een kleine vestiaire. De achterkamer zou wat somber kunnen zijn door een donker binnenplaatsje.
Op de tweede verdieping zou de grote ruimte verdeeld moeten worden in een zaal (de studiezaal)
en een leskamer. We ontdekten ook nog een keukentje en op de anderhalfde verdieping een hokje
dat voor privéles zou kunnen dienen. Er was maar één WC. Dat was vanzelfsprekend te weinig.

We gingen met William koffiedrinken bij Smul (grote koppen met twee kannetjes koffiemelk). Daar
vertelde William dat, na overleg met zijn vader, niet eerder kon worden verbouwd dan in augustus.


Ad-Blankestijn-column

Deze column werd geschreven door Ad Blankestijn, de oprichter van Instituut Blankestijn. Ad Blankestijn was vernieuwend. Als bevlogen onderwijsman introduceerde hij het particulier onderwijs in Nederland. In 1965 stichtte hij zijn eigen school: Instituut Blankestijn. In 2015 overleed Ad Blankestijn.

Blankestijn gaf les, voerde persoonlijk de directie en was ook vaak in het weekeinde op zijn instituut te vinden. Dat Instituut verwierf een uitstekende reputatie, met prima opgeleide medewerkers en goede examenresultaten. In 1999 bouwde Blankestijn zijn concept ‘laatste twee jaar in één‘ uit tot een volledige opleiding van klas 1 tot en met het examenjaar.
Baanbrekend was Ad Blankestijn eveneens, toen hij in 2003 als eerste begon met de particuliere basisschool.

In 2008 nam hij afscheid van zijn instituut. Hij nam zich voor om vooral veel te blijven lezen en zich te blijven ontwikkelen, een eis die hij ook aan zijn medewerkers stelde. Hij bracht zijn laatste jaren door in zijn geliefde Frankrijk en schreef toen deze columns.

Het Instituut wordt door Frans van Heijningen met de huidige medewerkers als een familiebedrijf voortgezet, overeenkomstig het gedachtengoed van Ad Blankestijn.