EEN NIEUW IDEE

Column 01.10 van Ad Blankestijn

Ik gaf wiskunde aan 3C, 4B en 5B. En natuurkunde aan 2A, 2B en 2C. Alles bijeen 23 lesuren.
Te weinig om leerlingen snel vooruit te helpen. Daarom gaf ik ook na schooltijd les. Bij mij of
bij een leerling thuis. Meestal aan drie, vier of vijf leerlingen tegelijk. Soms wel drie uur lang,
op één avond. Ook vaak op zaterdag of zondag. Dat hielp. Inmiddels gaf ik thuis meer lessen
dan op school.

Op mijn verjaardag, 26 maart, nodigde ik al mijn leerlingen uit voor een feestje op een schuit
die ik voor die gelegenheid had gehuurd. Ze kwamen bijna allemaal. En sommige ouders ook.
Op het feest ontmoette ik Victor, een oudere broer van een leerling die ik bijles wiskunde gaf.
Victor bereidde zich voor op het staatsexamen gymnasium-B. Hij had geen moeite met Livius,
maar Homerus was een struikelblok.

Zijn jongere broer vertelde thuis dat ik lessen soms afsloot met een opmerking over Grieks of
over Sanskrit. Victor vroeg of ik hem met Homerus zou willen helpen. Ik stemde toe en zocht
het rode boekje van Slijper op, dat al een paar jaar stof had verzameld. De lessen aan Victor,
altijd ’s avonds laat, brachten niet alleen Homerus terug, maar maakten me ook bewust van
de mogelijkheid een diploma te behalen zonder naar school te gaan.
Merkwaardig dat ik niet eerder aan deze mogelijkheid had gedacht: ik had zelf een aanvullend
staatsexamen gymnasium-A gedaan, om Indo-Iraans te studeren. Een integraal examen HBS,
dus niet alleen gymnasium, kon via het staatsexamen tot een diploma leiden.
Voor mij was dit nieuw. Ik zocht contact met de staatsexamencommissie, en werd welwillend
te woord gestaan. Ik sprak erover met leerlingen en ouders.
Sommige ouders van leerlingen hadden staatsexamen gedaan: in de laatste oorlogsjaren was
het niet altijd mogelijk naar school te gaan (brandstofgebrek, onderduiken, gevangenschap).


Ad-Blankestijn-column

Deze column werd geschreven door Ad Blankestijn, de oprichter van Instituut Blankestijn. Ad Blankestijn was vernieuwend. Als bevlogen onderwijsman introduceerde hij het particulier onderwijs in Nederland. In 1965 stichtte hij zijn eigen school: Instituut Blankestijn. In 2015 overleed Ad Blankestijn.

Blankestijn gaf les, voerde persoonlijk de directie en was ook vaak in het weekeinde op zijn instituut te vinden. Dat Instituut verwierf een uitstekende reputatie, met prima opgeleide medewerkers en goede examenresultaten. In 1999 bouwde Blankestijn zijn concept ‘laatste twee jaar in één‘ uit tot een volledige opleiding van klas 1 tot en met het examenjaar.
Baanbrekend was Ad Blankestijn eveneens, toen hij in 2003 als eerste begon met de particuliere basisschool.

In 2008 nam hij afscheid van zijn instituut. Hij nam zich voor om vooral veel te blijven lezen en zich te blijven ontwikkelen, een eis die hij ook aan zijn medewerkers stelde. Hij bracht zijn laatste jaren door in zijn geliefde Frankrijk en schreef toen deze columns.

Het Instituut wordt door Frans van Heijningen met de huidige medewerkers als een familiebedrijf voortgezet, overeenkomstig het gedachtengoed van Ad Blankestijn.