EEN PARTICULIERE SCHOOL

Column 01.24 van Ad Blankestijn

De stemming op school was te snijden. Gepolariseerd. De kinderen deden alsof ze me niet kenden,
maar als er geen oudere leraren in de buurt waren, gaven ze allerlei tekenen van verstandhouding,
zoals een schouderklopje of een knipoog. Sommige meisjes gaven me in het voorbijgaan een kusje,
wat ik leuk en lief vond. In de docentenkamer was de sfeer ook geladen. De jonge docenten waren
vriendelijk, de oudere vijandig. Vooral de directeur en zijn adjunct.
Ik was weer eens onverstandig. Tijdens een les aan 3C, de vroeger zo gevreesde jongensklas, nu
mijn lievelingsklas, liet ik me ontvallen dat ik schoon genoeg van de school had. De klas vroeg wat
ik ging doen. Voor mezelf beginnen, zei ik. Ik wil een eigen school opzetten, een particuliere school.

De vragen barstten los. Ik had grote moeite de jongens naar de les terug te brengen, een les over
(alweer) oneindige meetkundige reeksen. Hun aandacht trekken door het over interest te hebben:
stel dat iemand 1 gulden op een bankrekening zet, tegen 10% per jaar. Na 1 jaar is het ‘kapitaal’
1,10 gulden en na 2 jaar 1,21 gulden. Na 25 jaar staat er (1,1)25 = 10,83 gulden op de rekening.
Da’s nie veul, zei ons Ard uit Den Bosch. Drie seconden later werd ik gered door de bel.

’s Avonds ging de telefoon verscheidene keren. Verontruste ouders, vooral die met een zoon in 3C,
wilden weten of ik er nog als leraar zou zijn, het volgende schooljaar. Ik beloofde dat ik erover zou
nadenken.

De volgende morgen werd ik bij de directeur geroepen. Hij droeg me op verder te zwijgen over wel
of niet opstappen. En in de les niet meer over plannen praten. Ouders hadden daarover geklaagd.
Later op de morgen nam een oudere collega, een goede kennis van de directeur, me even terzijde.
Als je op 1 september een opleiding begint, heb je op 1 januari geen leerling meer, zei hij.


Ad-Blankestijn-column

Deze column werd geschreven door Ad Blankestijn, de oprichter van Instituut Blankestijn. Ad Blankestijn was vernieuwend. Als bevlogen onderwijsman introduceerde hij het particulier onderwijs in Nederland. In 1965 stichtte hij zijn eigen school: Instituut Blankestijn. In 2015 overleed Ad Blankestijn.

Blankestijn gaf les, voerde persoonlijk de directie en was ook vaak in het weekeinde op zijn instituut te vinden. Dat Instituut verwierf een uitstekende reputatie, met prima opgeleide medewerkers en goede examenresultaten. In 1999 bouwde Blankestijn zijn concept ‘laatste twee jaar in één‘ uit tot een volledige opleiding van klas 1 tot en met het examenjaar.
Baanbrekend was Ad Blankestijn eveneens, toen hij in 2003 als eerste begon met de particuliere basisschool.

In 2008 nam hij afscheid van zijn instituut. Hij nam zich voor om vooral veel te blijven lezen en zich te blijven ontwikkelen, een eis die hij ook aan zijn medewerkers stelde. Hij bracht zijn laatste jaren door in zijn geliefde Frankrijk en schreef toen deze columns.

Het Instituut wordt door Frans van Heijningen met de huidige medewerkers als een familiebedrijf voortgezet, overeenkomstig het gedachtengoed van Ad Blankestijn.