MONDELING EXAMEN (2)

Column 01.36 van Ad Blankestijn

De natuurkunde van mijn tweedeklassers had ik af, en de wiskunde van 3C was goed afgelopen.
Niemand zou blijven zitten door een laag cijfer voor een wiskundig vak. Op mijn 60 cijfers waren
er maar zes onvoldoende. En geen cijfer onder de 5.

Het schooljaar werd afgesloten door het mondeling examen van 5B. Op een zonnige junimaandag
begon het. Professor Strengerda was er deze dag als gecommitteerde voor 5A en twee kandidaten
van mij, voor algebra. Mijn andere kandidaten, voor gonio-A.M. en stereo, zouden op donderdag
en vrijdag worden geëxamineerd.
De professor kwam de directiekamer uit en zag me in de hal staan. Hij liep op me af en begroette
me hartelijk. De directeur keek toe hoe de professor met me sprak alsof ik een oude kennis was.

Ik bood professor Strengerda aan mijn twee algebrakandidaten te examineren. Dat was voor mij
een leerzame ervaring. Later in de week drong de professor erop aan dat ik zelf zou examineren.
Op mijn verzoek gaf hij steeds een commentaar. Bijzonder leerzaam. En steeds gaf de professor
een hoger cijfer dan ik ooit had durven voorstellen.

Toen kwam het examen stereo van Ferdinand. De professor herinnerde zich zijn geval en ook de 3
die Ferdinand voor het schriftelijk had gekregen. Tevoren had ik een aantal draadmodellen op tafel
gezet en stelde nu voor dat de professor het examen zou afnemen. Hij koos een van de modellen
en zette dat voor Ferdinand neer. Ferdinand deed alsof hij het model nooit eerder had gezien en
beantwoordde de vragen met groot gemak. Misschien met iets te groot gemak.
Na afloop van het examen keek professor Strengerda me indringend aan. Hij glimlachte en zei dat
mijn inzet voor Ferdinand een 10 waard was. Hij vroeg me of ik het ermee eens was dat daarvan
3 punten aan Ferdinand zouden worden toegekend. Eindcijfer 6 voor Ferdinand ? Ik ging akkoord.


Ad-Blankestijn-column

Deze column werd geschreven door Ad Blankestijn, de oprichter van Instituut Blankestijn. Ad Blankestijn was vernieuwend. Als bevlogen onderwijsman introduceerde hij het particulier onderwijs in Nederland. In 1965 stichtte hij zijn eigen school: Instituut Blankestijn. In 2015 overleed Ad Blankestijn.

Blankestijn gaf les, voerde persoonlijk de directie en was ook vaak in het weekeinde op zijn instituut te vinden. Dat Instituut verwierf een uitstekende reputatie, met prima opgeleide medewerkers en goede examenresultaten. In 1999 bouwde Blankestijn zijn concept ‘laatste twee jaar in één‘ uit tot een volledige opleiding van klas 1 tot en met het examenjaar.
Baanbrekend was Ad Blankestijn eveneens, toen hij in 2003 als eerste begon met de particuliere basisschool.

In 2008 nam hij afscheid van zijn instituut. Hij nam zich voor om vooral veel te blijven lezen en zich te blijven ontwikkelen, een eis die hij ook aan zijn medewerkers stelde. Hij bracht zijn laatste jaren door in zijn geliefde Frankrijk en schreef toen deze columns.

Het Instituut wordt door Frans van Heijningen met de huidige medewerkers als een familiebedrijf voortgezet, overeenkomstig het gedachtengoed van Ad Blankestijn.