LAGERE CIJFERS

Column 02.31 van Ad Blankestijn

Het tweede rapport kwam eraan. De docenten moesten met cijfers komen. Een spannende tijd voor
de leerlingen. Vooraf werd opgelegd dat het nieuwe cijfer niet meer dan twee punten van het oude
mocht verschillen. Een leerling die spectaculair was vooruitgegaan, bijvoorbeeld van 5 naar 8, door
een nieuw onderwerp dat hem veel beter lag, kreeg maar een 7. Anderzijds kreeg een leerling die
op een 8 stond, maar geen zin had verder zijn best te doen, een 6.
Na afloop van de lerarenvergadering werd ik bij de directeur geroepen. De stemming was grimmig.
Voor mij gold een andere regel, zei de directeur met een vals glimlachje. Ik mocht de cijfers alleen
verlagen. Hoge cijfers voor drie “zware” vakken konden de school noodzaken een extra vijfde klas
te vormen doordat te veel leerlingen van 4C, mijn lievelingsklas, zouden overgaan.

Ik was verontwaardigd. Immers, zodra ik zag dat een leerling de stof niet helemaal had begrepen,
legde ik die leerling na de les nog eens uit wat hij kennelijk had gemist. Dat gebeurde op school of
waar dan ook, wanneer dan ook. Vanzelfsprekend leverde dat uiteindelijk goede cijfers op. En nu ?
Geen hulp meer geven en zoals de meeste docenten om vier uur de jas aantrekken en wegwezen ?

Begin jaren zestig werd insubordinatie sterk afgekeurd. De vooroorlogse normen golden nog altijd,
alle pogingen en beweringen van progressieve personen en partijen ten spijt. Niettemin besloot ik,
met tegenzin, 4C in te lichten over de oekaze van de directeur. Tenslotte had deze me niet gezegd
dat ik de klas erbuiten moest houden.

De klas was eerst verbaasd. Daarna woedend, toen het doordrong dat ik ervoor moest zorgen dat
er zo weinig mogelijk leerlingen zouden overgaan naar de vijfde klas.
De leerlingen begonnen ernstig te overleggen. Een half uur later vroeg de klasse-oudste het woord
namens de hele klas. Hij ontvouwde een actieplan dat me meteen aansprak.


Ad-Blankestijn-column

Deze column werd geschreven door Ad Blankestijn, de oprichter van Instituut Blankestijn. Ad Blankestijn was vernieuwend. Als bevlogen onderwijsman introduceerde hij het particulier onderwijs in Nederland. In 1965 stichtte hij zijn eigen school: Instituut Blankestijn. In 2015 overleed Ad Blankestijn.

Blankestijn gaf les, voerde persoonlijk de directie en was ook vaak in het weekeinde op zijn instituut te vinden. Dat Instituut verwierf een uitstekende reputatie, met prima opgeleide medewerkers en goede examenresultaten. In 1999 bouwde Blankestijn zijn concept ‘laatste twee jaar in één‘ uit tot een volledige opleiding van klas 1 tot en met het examenjaar.
Baanbrekend was Ad Blankestijn eveneens, toen hij in 2003 als eerste begon met de particuliere basisschool.

In 2008 nam hij afscheid van zijn instituut. Hij nam zich voor om vooral veel te blijven lezen en zich te blijven ontwikkelen, een eis die hij ook aan zijn medewerkers stelde. Hij bracht zijn laatste jaren door in zijn geliefde Frankrijk en schreef toen deze columns.

Het Instituut wordt door Frans van Heijningen met de huidige medewerkers als een familiebedrijf voortgezet, overeenkomstig het gedachtengoed van Ad Blankestijn.