DE LERAAR SCHEIKUNDE

Column 03.05 van Ad Blankestijn

Bram zat in klas 5B. Hij was een beetje traag van begrip, maar uiterst sympathiek. Zijn ideaal was
dierenarts te worden en zich als veearts in Frankrijk te vestigen. Ik gaf hem privéles, meestal A.M.
of mechanica. Na het examen HBS-B ging hij in Utrecht studeren en werd inderdaad dierenarts.
Kort daarna vertrok hij naar een dorp in Normandië en ging er werken als vétérinaire (de laatste e
duidt niet op vrouwelijkheid; vergelijk un maire “burgemeester”, un dentiste “tandarts”).

Op een avond vroeg ik Bram hoe het ging met zijn andere vakken. Het ging allemaal goed, zei hij,
dankzij uw lessen en die van meneer Schinkveld in scheikunde.
Bram had mijn volledige aandacht. Ik vroeg hem over meneer Schinkveld te vertellen. Bram prees
de uitleg en de betrokkenheid van deze jonge leraar. Hij gaf me het adres en het telefoonnummer.
De volgende morgen belde ik de heer Schinkveld om een afspraak te maken. Ik ontmoette hem op
zijn studentenkamer onder de hanenbalken van een achttiende-eeuws herenhuis in de binnenstad.
In dit fraaie gebouw werden vergaderende gezelschappen ontvangen. Het bijbehorende restaurant
genoot een hoge reputatie. De heer Schinkveld was er parttime bedrijfsleider.

Henk Schinkveld wist al wie ik was en kende ook het doel van mijn bezoek. Niet alleen Bram, maar
ook andere leerlingen van De Munnik volgden privéles scheikunde bij hem. Er waren verscheidene
punten van gemeenschappelijke interesse zoals la littérature française. Het was duidelijk dat Henk
goed in Frans was, zowel in grammaticaal als in idiomatisch opzicht. Hij was lid van een vereniging
die maandelijks een Frans boek aanwees, dat door een van de leden werd besproken, in het Frans.

Henk wilde graag op mijn school komen lesgeven, maar hij was in afwachting van een betrekking:
directeur van het laboratorium van een groot Utrechts bouwbedrijf.
Hij zou meteen opstappen als die baan vrijkwam. Ik nam het risico en ging akkoord.


Ad-Blankestijn-column

Deze column werd geschreven door Ad Blankestijn, de oprichter van Instituut Blankestijn. Ad Blankestijn was vernieuwend. Als bevlogen onderwijsman introduceerde hij het particulier onderwijs in Nederland. In 1965 stichtte hij zijn eigen school: Instituut Blankestijn. In 2015 overleed Ad Blankestijn.

Blankestijn gaf les, voerde persoonlijk de directie en was ook vaak in het weekeinde op zijn instituut te vinden. Dat Instituut verwierf een uitstekende reputatie, met prima opgeleide medewerkers en goede examenresultaten. In 1999 bouwde Blankestijn zijn concept ‘laatste twee jaar in één‘ uit tot een volledige opleiding van klas 1 tot en met het examenjaar.
Baanbrekend was Ad Blankestijn eveneens, toen hij in 2003 als eerste begon met de particuliere basisschool.

In 2008 nam hij afscheid van zijn instituut. Hij nam zich voor om vooral veel te blijven lezen en zich te blijven ontwikkelen, een eis die hij ook aan zijn medewerkers stelde. Hij bracht zijn laatste jaren door in zijn geliefde Frankrijk en schreef toen deze columns.

Het Instituut wordt door Frans van Heijningen met de huidige medewerkers als een familiebedrijf voortgezet, overeenkomstig het gedachtengoed van Ad Blankestijn.