SANDITA TEN SLOTTE

Column 04.12 van Ad Blankestijn

Zo nu en dan vroeg een leerling naar mijn vriendin Sandita. Ze zagen haar niet meer in de Morgan
door de binnenstad rijden, met of zonder mij. Ik vertelde weinig. Alleen dat Sandita weer in Parijs
was gaan wonen. Ze vroegen of het uit was. Ik zei dat het aan-uit was en dat ze aan hun examens
moesten denken. Ze glimlachten wijs, als oude mannetjes die het allemaal al hadden begrepen.

Ik had Sandita de laatste maanden schandalig verwaarloosd. Mijn belofte dat ik af en toe een keer
naar Parijs zou gaan, was niet waargemaakt. Sinds ze in mijn kamer was gaan wonen, in het XIVe,
was ik niet in Parijs geweest. Er was eenvoudigweg te veel te doen in Utrecht.

Het was me duidelijk dat Sandita niet op mij zou wachten. De verhouding was een aflopende zaak.
Toen ze een aanbieding kreeg om in New York te gaan dansen, begreep ik dat ik afscheid van haar
moest nemen. Maar toen ik een week later in Parijs aankwam, was ze al verdwenen. Ze had alleen
een brief voor me achtergelaten waarin ze me hartelijk bedankte voor de leuke tijd die we in Parijs
en in Nederland hadden doorgebracht.

Mijn Tunesisch vriend Mahmoud, die zich inmiddels als arts in het XIVe had gevestigd, stelde voor
een nieuwe huurder voor me te zoeken. Hij had al iemand op het oog.

Ik ging nog even bij de afdeling Oosterse Talen van de Sorbonne langs, maar ik wist eigenlijk niet
wat ik moest zeggen. De assistent die mijn scriptie begeleidde, was ontslagen. En professor Renou
was ziek. Ik moest wachten tot hij weer terug was. Dat kwam me goed uit, eerlijk gezegd.

Op de terugweg naar Nederland drong het tot me door dat ik Sandita kwijt was. Haar groene ogen
zouden me niet meer aankijken. Haar stevige stapjes op hoge hakjes zou ik niet meer horen.


Ad-Blankestijn-column

Deze column werd geschreven door Ad Blankestijn, de oprichter van Instituut Blankestijn. Ad Blankestijn was vernieuwend. Als bevlogen onderwijsman introduceerde hij het particulier onderwijs in Nederland. In 1965 stichtte hij zijn eigen school: Instituut Blankestijn. In 2015 overleed Ad Blankestijn.

Blankestijn gaf les, voerde persoonlijk de directie en was ook vaak in het weekeinde op zijn instituut te vinden. Dat Instituut verwierf een uitstekende reputatie, met prima opgeleide medewerkers en goede examenresultaten. In 1999 bouwde Blankestijn zijn concept ‘laatste twee jaar in één‘ uit tot een volledige opleiding van klas 1 tot en met het examenjaar.
Baanbrekend was Ad Blankestijn eveneens, toen hij in 2003 als eerste begon met de particuliere basisschool.

In 2008 nam hij afscheid van zijn instituut. Hij nam zich voor om vooral veel te blijven lezen en zich te blijven ontwikkelen, een eis die hij ook aan zijn medewerkers stelde. Hij bracht zijn laatste jaren door in zijn geliefde Frankrijk en schreef toen deze columns.

Het Instituut wordt door Frans van Heijningen met de huidige medewerkers als een familiebedrijf voortgezet, overeenkomstig het gedachtengoed van Ad Blankestijn.